Tasavvùfdan  -bilimsel olarak-  bahseden ansiklopedi, kitap, özel konulu lûgat, dergi özel sayısı gibi eserlerde öncelikle tasavvùfun İslâma nisbeti(Kur’ân-ı kerîme dayandırılması); ta’rîfinin yapılması gerekirken, İslâma nisbeti üzerinde hiç durulmamış    ve ta’rîfi yerine de tasavvùf ehlinin yaşayışı, giyim-kuşamı.. zikredilmekle yetinilmiştir.

                     .

                Buna  -kısa-  örnekler sunuyorum:

                                                    .

.       M.E.Bakanlığı İSLÂM ANSİKLOPEDİSİ  C:12/1  İst.1979

  “Tasavvuf” maddesinin müellifi LOUİS MASSİGNON târifden

kaçınmış; yeni-Eflâtûnculuktan, Hıristiyan ruhbâniyetinden, Îrânî

unsurlardan, Hindù riyâzetten sızmaları/alıntıları yazmıştır.

           Şâmil İSLÂM ANSİKLOPEDİSİ Cilt:7  İst.2000

           Ta’rîfi husûsunda yazılanlardan: “Tasavvuf söz konusu olduğunda ortaya çıkan en büyük sorun, tanımlama güçlüğüdür. Bu güçlük, tasavvufun bireysel yaşantı ve deneyimlere bağlı öznel niteliğinden gelir. Bu nedenle her tanım, tanımı yapanın ruhi ve manevi durumunu yansıtmaktan fazla bir anlam taşımaz.  Tasavvufun bu niteliği, mutasavvıflar tarafından ‘tatmayan bilmez‘ deyimiyle dile getirilir. ( … ) “

         Meydan-Larousse‘dan:  Tanrı’nın niteliğini ve kâinâtın oluşumunu varlık birliği (vahdeti vücut) anlayışıyla açıklayan dinî ve felsefî akım: Tasavvufta esas fikir, kâinatta ancak bir tek vücudun bulunduğuna inanmak ve başka varlıkları, o vucudun tecellilerinden ibaret addetmektir. Agâh Sırrı Levent

        AnaBritannica‘dan:  SUFİZM olarak da bilinir, İslâm’da, müminin Tanrı’nın doğrudan bilgisine ulaşmasını amaçlayan düşünce, inanç ve yaşam biçimi.

       Başlangıçtan Günümüze TASAVVUF  (Doç.Dr.A.Kırkkılıç):   Bir tarîkate girerek, tarikat edebiyle edeplenmek. Tasavvuf ehli şer’î hükümleri yerine getirmekle beraber fazladan zikir, tefekkür ve riyazette bulunurlar, takva üzre yaşarlar.( s.246 )

     Tasavvuf Terimleri Sözlüğü‘nden: (Prof.Dr.S.U. 1995 İstanbul):  Sof giymek,saf olmak,ilk safta  bulunmak suffa ashabı gibi yaşamak.  (Tas.)

a) Tasavvuf baştanbaşa edebdir. 

b) Kötü huyları terkedip güzel huylar edinmektir. 

c) Kimseden incinmemek, kimseyi incitmemektir.      

d) Nefse karşı girişilen ve barışı olmayan bir savaştır. 

f) Herkesin yükünü çekmek, kimseye yük olmamaktır. 

g) Bütün mensuplarının birbirini dost ve kardeş tanıdığı bir birliktir. 

h) Hak ile birlikte ve O’nun huzûrunda olma hâlidir. 

i) Hakk’ın seni senden öldürmesi ve kendisiyle yaşatmasıdır. 

j) Keşf ve temâşâ hâlidir. 

k) Temiz bir kalp, pâk bir gönül sâhibi olmaktır. 

l) Nefsinden fânî, Hakk ile bâkî olmaktır. 

m) Kâmil insan olmaktır.  

n) Hakk’a ermektir (ermiş olmaktır.)   

 [NOTUM: e), eserde yoktur.]

           İslâmî  Terimler  Sözlüğü’nden: (Dr.H.A. 1988 İstanbul): Mutasavvıfların ilmi, şeriatın iç yüzü, derûnî yanı; kalbe, ahlâka, nefse, rûha, hâle, mârifete, makâma ve bâtına ait bilgiler, iç âlemden sözeden ilim, İslâm’ın rûhu, özü. İhsan, ihlas, tezkiye ve zühd ile yaşanılan hâlin teorik bilgisine bu ad verilmiştir. İslâm tasavvufunun esâsı, Allah’ın rızâsını kazanmak için nefsi temizlemek, güzel ahlâk sahibi olmak, Allah ve Resûlünün ahlâkıyla ahlâklanmaktan ibarettir. İslâm tasavvufunda, ilâhî emir ve yasaklara titizlikle uymak, Allah’tan başka her şeyden kalbî ilgileri kesmek, geçici dünya zevklerini yüzüstü bırakarak âhiretin sonsuz saâdet iklîmini aramak gâyesi vardır.

     İslâmiyât dergisi  temmmuz – eylül  1999 tarihli TASAVVUF özel sayısında; tasavvufun İslâma nisbeti ve tarifi konularına temâs edilmemiştir.

          Abdülkàdir-i Geylânî Hazretleri:  Tasavvuf, 8 hâl üzerinedir:

1) Cömertlik (İbrâhîm Halîlûllàh), 

2) Rızâ (İshàk Peygamber), 

3) Sabır (Eyyùb Peygamber), 

4) Esâret (Zekeriyâ Peygamber),

5)  Gurbet (Yùsuf Peygamber),     

6) Sôfî elbîsesi (Yahyâ Peygamber), 

7) Seyâhat (Îsâ Peygamber), 

8) Fakirlik (Mahbùb-ı İlâhî Ahmed-i Mahmùd Muhammed Aleyhisselâm)

       “Tasavvuf; sofî ve mutasavvıfların Hakk’a ulaşma yollarına verilen isimdir.”

Fethullah Gülen, SIZINTI Ağustos 1994 Sayı 187 .

(x) 25.05.2001’de tasavvufcahit.sitemynet.com web sitemin giriş sayfası şu şekilde idi:

 [YORUM kelimesinin altını önemle çizmek istiyorum..

 50 yıllık bir Müslümân araştırmacı-yazar olarak  .

 yorumda bulunabilir, yorumcu olabilirim; fakat,

 tefsîrde bulunmak, müfessir olmak haddim değidir.

“Müfessir” ile “yorumcu” arasındaki fark, “fakih” ile

“efkah” arasındaki fark gibidir.]

                          .

Tasavvùfun İslâma nisbeti konusunda yorumlayacağım,12.Yùsuf sùresi  31 ve 32. Âyetleri olup, konumuzla ilgili bölümlerini şöyle özetlemek mümkündür:

Mısır azîzinin (hazîneden sorumlu Bakanının) eşi (bazı müfessir ve şâirler, adının Zelîha veya Züleyha olduğunu yazmışlardır)  aynı hânede yaşayan Hz.Yùsuf’a âşık olup da şehirdeki yüksek tabaka kadınları arasında dedikodular yayılınca bu kadınları evine dâvet ve meyve ikrâm eder. Kadınlar, meyvelerin kabuklarını bıçakla soymaya başladıklarında, bir dolap içinde saklanmış olan Hz.Yùsuf ortaya çıkınca, onun eşsiz güzelliğini gören kadınlar hayret ve şaşkınlıkla, ellerindeki meyve bıçaklarıyla parmaklarını keserler.

                                                                           [YORUM um:Cenâb-ı Hakk (C.C.), Kur’ân-ı Kerîm’de, insanlar okuyup da hoşca vakit geçirsin diye -hâşâ- masallar anlatmamıştır; onların her birinden çıkarılacak hisseler, ibretler vardır; yeter ki aklımızı çalıştıralım.   .

.           Nitekim, Cenâb-ı Hakk:  (…..) misâller getirmekten çekinmediğini;

mü’minlerin, böyle misâllerin Rabblerinden gelen bir hak olduğunu bildiklerini,

(…..) verdiği misâllerle ancak fâsıkları saptırdığını bildirmiştir (2.Bakara/26);     “(…..) sizden önce yaşayıp gitmiş olanlardan misâller indirdik (24.Nûr/34)”;     “(…..) bu Kur’an’da insanlara her türlü misâli, belki öğüt alırlar diye verdik (39.Zümer/27)”. ]

Şunu düşünmek, idrâk etmek lâzım:

Hz.Yùsuf gibi bir yaratılmışın (mahlûkun) güzelliği karşısında kendinden geçenler, Cennette Cemâlûllàh, (Hâlik’ın güzelliği)  göründüğünde acaba ne hâllere düşerler?..

    O hâlde, öncelikle, 3 günlük dünyevî hayâtımızı, Cennet nasîb olacak şekilde geçirmek gerek.. Hemen belirtelim ki; gàye, nîmetlerinden yararlanmak için değil, yalnızca Cemâlûllàh‘ı görmek saâdetine kavuşmak için Cennet istemek, buna lâyık olacak şekilde dünyâ hayâtımızı bir düzene sokmamız şarttır.Cennete girebilmek için tek şart, Rızâ-yı ilâhî‘ye nâiliyyet’dir. En değerli duâ, “Allah râzı olsun!”dur.(x)  (19.yy.dan sonra yerini “teşekkür ederim!” almıştır. Hâlbuki teşekkür ve şükür yalnızca Allàh’a edilir. Bugün, şuurlu müslümanlar bir yana, dilenciler “Allah rızâsı için” sadaka istemekte, alınca da “Allah râzı olsun!”  demektedirler.  Câmilerimizde 5 vakit yankılanan: “Allah rızâsı için Fâtiha!” teklîfini de hatırlayalım!)

  1915’de, 5.Ordu Komutanı Liman Von Sanders; Çanakkale’de hangi cepheye

 gittiyse sorduğu “Niçin çarpışıyorsunuz!” sorusuna bütün Mehmetçiklerin “Allah rızâsı için!” cevabını verdiklerini hâtıralarında belirtmiştir.

 [ … Çanakkale’de … Saldırıya geçerken şehit olacağını hisseden ama nihaî zaferi kucaklayacağından emin olan Anadolu çocuğunun cebinden şu mısralar çıkıyordu: “Allah bu milletten razı olacak; / Nefer şehit, ordu gazi olacak.” (Hasan DEMİR, Yeni Çağ 21.03.2005) ]

 (x) 17.08.2011 EK’i: Bugün; Ramazân-ı şerîf dolayısıyla yapılan bir TV konuşmasında, devamlı ollarak: “Allàh için!” … yapılması tavsiyesinde bulunuldu.. yanlış değil ammâ yanlış anlaşılabilir, düşüncesiyle şu açıklamayı yapıyorum: “Allàh için” değil; “Allàh rızâsı için, Allàh rızâsına nâiliyyet için, Allàh rızâsına nâiliyyet ümîdiyle“ düşüncelerimizi, hareketlerimizi, ibâdetlerimizi, duâlarımızı tanzîm etmeliyiz. “Allàh için!” sözünü işiten bir eğitimsizin; “Allàh’ın ihtiyâcı mı var?” şeklinde mânâlandırabileceğini düşünerek, bu sözü uzun uzun ve tekrâr be-tekrâr açıklığa kavuşturmalıyız.

.          Rızâ-yı İlâhî‘ye nâiliyyet’i engelleyecek hususların kaynağı dışımızda değil, içimizdedir, NEFS‘imizdir.

Bizi kötülüklere sevk etmeğe; helâlden harâmı ayırd etmemizi ve insân-ı kâmil olmamızı engellemeğe çalışan nefsimizi Kur’ân-ı kerîm 4 derecede/ basamakta özetlemiştir:

  1. Nefs-i Emmâre                  12.Yùsuf Sùresi, 53.Âyeti,

  2. Nefs-i Levvâme                 75.Kıyâme Sùresi,  2.Âyeti,

  3. Nefs-i Râziye ve Merziye   89.Fecr Sùresi, 27/28.Âyeti,

  4.  Nefs-i Mutmeinne            89.Fecr Sùresi, 27/30. Âyeti.

  Rızâ-yı İlâhî’ye nâiliyyet için nefsin kontrol altına alınması şart ise de aklın doğru yolda işletilmesi; zikr, sabr,takvâ ihmâl edilmemelidir. (Helâl olduğu şüpheli hâl ve davranışlardan sakınmaya TAKVÂ denir.)

      Ta’rîfini sona bırakarak şunu ifâde edelim ki, yukarıdaki düşünceleri ileri sürmeye TASAVV`ÙF ve bu inanış istikàmetinde hayat yaşayanlara , TASAVVÙF EHLİ; Tasavvùf ehli olup da fikir ve eseleriyle bu yolda insanlara/mü’minlere ışık tutanlara MUTASAVVIF; mutasavvıf olup da, “rızâyı ilâhî”ye nâiliyyet için “nefs’i terbiye” husùsunda kendine özel “zikr, evrâd..” üreten ve aynı istikàmette çalışanlardan farklılığı te’mîn için özel kıyâfetler, müzik gibi vâsıtalar.. seçen kimselere TARÎKAT ŞEYHİ; tarîkat şeyhi zamânında ve/veyâ ölümünden sonra, ortak gàyeleri “nefsi terbiye yoluyla rızâyı ilâhîye nâiliyyet”” olmakla birlikte, metodları, yukarıda bildirilen ayrılıkları gösteren ve her biri değişik illerde-çok sayıda tasavvùf ehlinin kabûlüne mazhar teşekküllere/organizasyonlara TARÎKAT denir.

Bu ta’rîflerden anlaşılacağı gibi, giyim-kuşam özellikleri, semâ’,  mûsıkî.. doğrudan tasavùfun bir şartı olmayıp, tarîkatın araçlarıdır.

      << 05.03.2008 tarihli DİPNOTUM: Hemen yukarıda ta’rifler yapılırken, kronoloji gözetilmiştir. Önce tasavvùf idrâk olunmuş ve sonunda da tarîkatler zuhùr etmişdir (ortaya çıkmıştır). Doç. Dr. Mustafa Aşkar’ın TASAVVUF TARİHİ LİTERATÜRÜ (İstanbul 2006 İZ Yayıncılık) başlıklı eseri GİRİŞ bölümü 35-36. sayfalarından bazı cümleleri naklediyorum: [[ E- Tasavvuf Tarihinin Dönemleri (…) Günümüz Tasavvuf Tarihi uzmanları genellikle Tasavvuf Tarihinin dönemlerini üç ana kategoride ele alırlar:

      1-Zühd Dönemi: Bu dönem Asr-ı saadetle başlayan, tabiin ve tebe-i tabiin devrini ve ilk iki asrı içine alan, tasavvuf kavramının ortaya çıkışına kadar geçen dönemdir. (…..) Bu dönem ilk Sûfî lâkabının kullanıldığı hicrî ikinci asrın ortalarına kadar devam eder.

       2-Tasavvuf Dönemi: Sûfî ve Tasavvuf kavramlarının kullanılmaya ve ilk sûfî adlarının duyulmaya başlandığı hicrî II. asrın sonundan, tarîkatların ortaya çıkmaya başladığı hicrî VI. asra kadar geçen üç-üç buçuk asırlık dönemdir. Tasavvuf bu dönemde ortaya çıkmış ve ilk tasavvufî eserler bu dönemde yazıkmaya başlanmıştır.

        3-Tarîkatlar Dönemi: Bu dönem. Hicrî VI. asırda kurulmaya başlayan tasavvuf müesseselerinin temsilcilerinden tarîkatların ortaya çıkmasıyla başlar ve günümüze kadar devam eder. (…..) ]]             Şu husùs îzâhdan vârestedir ki, bir yeni dönemin zuhùru, öncekini ortadan kaldırmamışdır: Zâhidler ve takvâ sâhibleri, günümüzde de mecuddur. >>

      Ba’zı tarîkatlerin, özellikle sünnîlerce neden “sapık” görüldüğü husùsunu açıklamayı ileriye bırakarak; “Cemâl” ve”Cemâlûllàh” kavramları üzerinde fikir yürütelim:   

      Cemâl (Güzellik) kelimesi, soyut(mücerret) bir kavramı ifâde eder. İnsan, güzeli seçerken 5 duyusunu kullanır:

      Bir insanın, yapının, tavus kuşunun, tavuğun güzelliği için görme     duygusu; horozun, bülbülün.. güzelliği için görme ve işitme duyguları; bir kumaşın(rengi-deseni, yumuşaklığı dolayısıyle) güzelliği için görme ve dokunma duyguları;   yiyecek-içeceklerin güzelliği için görme ve tadma  duyguları.. güzelliği fark etmede rol oynar.     İnsan; dünyevî hayâtımıza mahsùs  5 duyu ile  güzelliği değil, onun maddeye yansıması olan güzeli seçebilmektedir!,,

       Cenâb-ı Hakk, rızâsını kazanarak Cennetlik olmuş insanlara, Cemâlini(güzeli değil de İlâhî güzelliği) algılayacak bir duyu İHSÂN edecektir!..

Önemli Not: Bu web site’mde kayıtlı yazı, resim, diyagram, ses.. ne varsa hepsinin kısmen veya tamamen neşir hakkı, bana âittir. Dr.M.Cahit Öney. Vefâtımdan sonra bu hakların tamâmı torunum Mehmet Öney’e geçmiş olacaktır. Dr.M.Cahit Öney 

“Cennet!.. Cennet!..” dedikleri

Bir ev ile birkaç huri

İsteyene ver onları

Bana seni gerek, seni

Yusuf ger bir gece seni

Eğer düşte göre idi

Terk edeydi mülklerini

Bana seni gerek seni

Yunus Emre

(Yunus Emre Divanı 1972 Naci Kasım)

                                           BEYİTLER

         –Aşağıdaki beyitler (Rad.)Dr.Cahit Öney’e (bana) âittir.

         -Beyitler, ilk harflerine göre alfabetik sırada sunulmuştur.

         -Beyitlerin ilk harfleri üzerindeki temel harf, kullanılan arùz vezni

           kalıbını bildirmektedir.

         –Beyitler tasavvùfun şerîat,tarîkat,hakıykat konularındadır.

         -Sünnî akàide uygun oldukları inancıyla yazılmışlardır.

         -Beyitler için zarùrî açıklamalar, inceleme sonundadır.

          Açıklanan beyitler, (*) ile işâretlenmiştir.

         (A)

         Âdem ki hakkıdır, dese: İnsân-ı kâmilim;

         Hazzın, ayırd_ederse helâlden harâmını!.

         (B)

       “Akıl” mânâca “köstek“dir.. korur nefsi;

       Günah, münker, yasak yollarda gitmekten (x)  

         (A)

         Aklın zekâtıdır diyor_eslâf ü evliyâ;

         Gel, sen de al nasîbini.. hor bakma hüznüme!..  

         (A)

         Aşk_olmayınca meşk_olamazmış.. ne doğru söz..

         Biz Hakk’a âşıkız ve zikir meşkimiz bizim!..

         (C)

         Besmeledir, hamdeledir, salveledir ilk sözümüz;

         Havf ü Recâ rehberimiz; Kıbleye dönmüş yüzümüz!..

         (G)     

         Bî-edeb dergâha girdin, istedin tanbùr u ney;

         Olmaz_olsun Sâmirî-meşreb ziyâret!..  Lâmisas!..    

         (A)

         Bir müslümân, eğer, taleb_eylerse Cennet’i;

         Bilsin ki farz olur göze almak Kıyâmet’i!..

        (A)

        Câmi’, okul yapar bize hortumcu hîlebâz;

        Sunduk hayır duâmızı bânîye her namâz!.. (*)       

         (A)

         Câmi’ yapıldı GASB_edilen tarla üstüne;

         Kılmaktalar namâzı  bu mâbedde 5 vakit!.. (*)   

         (D)

         “Cemâl” sıfatları gàlib “Celâl” sıfatlarına;

         “Recâ“sı “Havf“ine fâik bir_âdem oldum ben!.

         (E)

         Cümle âlem çıkacaktır ebedî yolculuğa;

         Kimi alkış ve karanfil, kimi tekbirle gider!..

         (A)

         Çıkmış EBÛ HANÎFE hapisden ve hastadır;

       Der:  GASB_edilmemiş bir_arâzîde defn edin!.. (*)

        (A)

        Dervîş odur ki ummaya kuldan nasîbini;

        “Hakk’ın rızâsı” ma’rifet_ehlince iltifât!..

        (A)

        Devlet silâh bıraktı.. yenilmişti ordusu..

        Farz_oldu ehl-i sünnete millî mücâdele!.. (*) 

        (A)

         “Dünyâ ve Âhıret!” deyip_İslâma dâhil_ol!..

         Makbûl duâ: Rızâ-yı İlâhî’ye nâil_ol!..

         (G)

        Esme ey bâd esme, ağyârın gözünden kıl nihân;

        Âşık-ıı bîdâr için mâni` değildir dâmeni!.. (*)    

         (A)

         Ey bî-namââz!.. Farzı edâ eyle beş vakit;

         “Lâ takrabü’s-salâte“de son verme Âyete!..

         (A)

         Geldik bakın ne günlere:  “Çağdaş” mı saymalı;

         “Gàzî, şehit sıfatları ilkel!” diyenleri?.. 

         (F)

         Gerçi sağlamdır bizim îmânımız;

         Baş duâmız: Et nasib sâlih amel!..

         (G)

         Hak-yolından ayrılan zâlim ve gàsıb zùlm eder;

         Zùlm_ilee âbâd olanlar, âkıbet, berbâd olur!.. 

        (F)

        Hak-yolundan sapmasın âhir-zamân;   

        Ehl-i sünnet vel-cemâat müslümân!..    

         (D)

         Hatırla Rabbini.. tevhîd, esâsıdır dînin;   

         Bırakma zikri, deyip: Lâilâhe illâllàh’..

         (A)

         Her beş vakitte Rabbime dâim duâ edin;

         Etsin nasiiîb bizlere görmek cemâlini!..

         (A)

         Her türlü derde sabr ü tahammül şiârımız..

         Yâ Rab, meded; şemâtet-i a’dâ yıkar bizi!..

         (D)

         Hüdâ; eder de yer_altında mutlu, köstebeği;

         Verip belâ-yı azîm, ağlatır sarayda beği!..

                            20.8.1985 

         (A)

         İhlâs kazandırır sana “Hakk’ın rızâsı”nı;

         Şöhret libâsı, kesret-i etbâya baş çevir!..

         (A)

         İlminle eyle terbiye Yârabbi bizleri;     

         İsyânımız; cehâletimizden gelir bizim!..

         (A)

         Îmânımız zayıf ve yok_iz’ânımız bizim;

         Uyduk hevâ vü nefse, fakat, Cennet isteriz!..

         (G)

         “İstemek senden, atâ benden!” diyor mâbûdumuz;

         Mustakıym_olmak, duâ etmek düşer âbidlere!..

         (D)

         Kasır.. nehir boyu tûbâ.. velîme.. hûrîler..

         Selâmı geldi de sordum:  

                                             -O nerdedir?.. -Heme Ost!..

         (E)

         Korkma üç-beş kişi saldırsa da.. çökmez yapımız..

         Horasan harcı katılmış.. bu temel, muhkemdir!..  

         (A)

         Körler diyârı hâkimi, şehlâ imiş meğer;

         Şâir değil, garip-gurebâdan görür bizi!..     

         (A)                                                                                                                                                 

         Körler diyârı sâkiniyiz.. fitne bilmeyiz..

         Kim çâha düşse, bizlere, Yùsuf tanıttılar!.. (*)

         (K)

         “Kubbe TÜRKİYYE“de tedbîr aldı;

         Gazvetü’l-Hendek için Peygamber!.. (*)

         (A)

         Kul hakkı zerre kalmadı uhdemde ey Gafùr;

         Yalnızca borçluyum Sana.. affet günâhımı!..

         (A) 

         “Kum Yâ eb-ii turââb!” hitâbıyle Yâ Alî;

         Kalkıp da gör cehâleti, isyânı bizde sen!..

         (A)

         Mağlûb iken, şemâtet-i a’dâyı bekleriz;

         Lâkin, giran gelir bize dostun tegàfülü!..

         (A)

         Mehmetçiğin, Çanakkale Harbi‘nde sözleri :

         Allah rızâsı varsa, savaş, Türk’e farz_olur!.. (*)

         (A) 

         Mîrim; bugünkü hâline aldanma, ibret al:

         Gün geldi, şâh iken, niceler, çâha düştüler!.. 

         (E)

         Nefs-i emmâreye, levvâmeye uymuş gideriz;

         Sence gül bahçesi gàfil bu yolun vardığı yer!.. 

         (E)

         “Nerdesin adl-i İlâhî?” diye gösterme telâş;

         Rabb’in_ihmâli muhâldir, fakat_imhâl eyler!..    

         (G)

         Pek büyüksün.. belki yıldızdan da yüksek menzilin.. 

         N’eylesen düşmez dilimden: “Lâ uhibbu’l-âfilîn!..”

         (G)

         Rütbe, dünyâlık, makàm, işret, sefâhat, han-hamam..

         Fark_eden yok mâsivânın kesretinden vahdeti!..                  

         (E)      

         Sakın Allàh’a yönelmiş kulu ta’cîz etme;  

         Seni berbâd eder_Allah.. dokunur gayretine!.. 

         (H)

         Sana “Allah rızâsı” kâfîdir;

         “Ma’rifet”;  “iltifât”ı bekleyemez!..

         (E)

         Sen ki Ay’dan ve Güneş’den biliyorsun vakti;

         Muhdesin tâbiisin..  biz, ezel-ii âzâliz!..

         (A)

         Sen müntehâsı, mebdeisin her hakıykatin;

         İsmin, sıfatlarınla şekil buldu kâinât!..                                                                          

         (A)

         Sen şâh isen de bekleme bir câha serfürù;

         Minnet Hüdâ’ya, Zât-ı risâlet-penâh‘adır!..  

(D)                             

“Silâh bırak!” dedi devlet, savaştı sünnîler;

Fedâ-yı cân ile kurtuldu Anteb, Urfa, Maraş!.. (*)

         (A)

          Sünnî inançlıyım, Hanefî mezhebindenim…

          “Allah rızâsı” sırrı tasavvufda âşikâr!..     

         (A)

         Sünnîlerin tasavvufu İslâma faydalı;

         Teslis, Hulûl, Tenâsüh, İbâhiyye aykırı!..

         (A)

         Sünnî şerîat ehli tasavvùfu faydalı;

         Teslis, Hulûl, Tenâsüh, İbâhiyye aykırı!..  

         (A)

         Sünnî; “vatan savunması farz oldu!” dendi mi,

         Vermez, ölür de düşmana bir tek çakıltaşı!.. (*)

(A)

Sünnî; zulüm ve zâlime baş-kaldırır diye; 

Kurbânıdır ve korkusudur diktatörlerin!.. (*)

(İ) 

Takdîr-i İlâhîye inandınsa eğer sen;

Ömrünce devâmın gerekir “şükr” ile “sabr“a!..

(A)

Teklif bütün hukukcu, siyâsî, bürokrata :

“Hılfu’l-fudùl“a dâvet edersem, gelir misin?.. (*)

(A)

Tutman gerek kıyâmete-dek güçlü, devleti;

Rabbim tamâma erdirir_İslâmı.. nùrunu!.. (*)

         (A)

         Yalnız Senin rızânı kazanmak gerek bize;

         Cennet-Cehennem_üstüne yokdur hisâbımız!..

        (A)

         Yâ Rab şükür: Ömür boyu “İyyâkena’büdü”,

         “İyyâkenestaiyn”i gönülden çıkarmadım!..

        (A)

         Yazdırmamışsa deftere âmâl-i sâliha;

         Bekler kabirde mahşeri mahrûm-i Fâtiha!..

         (A)

         Yıllar, görür hesâbını.. sen zahmet_eyleme;

         Kâfî gelir asâsını kurdun kemirmesi!..

         (K)   

         Yüzde 99’uz mâdemki;

         Müslümân ülkesidir Türkiyemiz!!..

         (İ) 

         Zâlimlere kul, Âdem-i sânî‘ye oğuldu;

         VAKT erdiği gün, bir dağın_üstünde boğuldu!..

         (A)

         Zannetme rütbe, akçe ve şöhret libâsıdır;

         Mü’minlerin gözettiği, Hakk’ın rızâsıdır!..

       (A)  Mef’ùlü  fâilâtü  mefâîlü  fâilün

       (B)  Mefâîlün  mefâîlün  mefâîlün

       (C)  Müfteilün  müfteilün  müfteilün  müfteilün

       (D)  Mefâilün  feilâtün  mefâilün  feilün(fa’lün)

       (E)  Feilâtün(Fâilâtün)  feilâtün  feilâtün  feilün(fa’lün)

       (F)  Fâilâtün  fâilâtün  fâilün

       (G)  Fâilâtün  fâilâtün  fâilâtün  fâilün

       (H)  Feilâtün(Fâilâtün)  mefâilün  feilün(fa’lün)

       (İ)   Mef’ùlü mefâîlü mefâîlü feùlün

       (K)  Feilâtün(Fâilâtün) feilâtün feilün(fa’lün)

           Yukarıdaki mensùr ve manzùm düşünce ve tahassüsler şunu ifâde etmektedir:

Tasavvùf ehli; Cennet-Cehennem üstüne hesap yapmaz! :

            Tasavvùf ehli; “kasır, nehir, tûbâ, velîme, hùrîler” gibi ni’metleri için değil; Cemâlûllàhı görmek imkân ve saâdetine kavuşacağı için Cenneti arzù eder. Tasavvùf ehli; azab çekeceği, yanacağı için değil; Cemâlûllàhı görmekten mahrùm kalacağı için Cehennemlik olmak istemez..

Bu görüşler, Mezâhib-i erbaa’ya bağlı (sünnî) mutasavvıflara âittir!..

        [[ Râbia (Öl. Basra 185/804)  Tasavvûf tarihinin en büyük kadın şahsiyeti Râbiatü’l-Adeviyye’dir. (…)  Râbia şöyle diyor: “Rabbim, eğer cehennemden korktuğum için sana tapıyorsam beni oraya at! Yok eğer cennete girmek için ibâdet ediyorsam bana onu da haram kıl. Fakat sâdece ve sâdece senin için kulluk yapıyorsam ebedî güzelliğini temâşâ etmeyi bana nasîb et.”  “Tasavvuf ve Tarikatlar” Doç.Dr.Mustafa KARA  İletişim Yayınları  s.15 (Tarihsiz)]]

[ Şamil İSLAM ansiklodesisi Cilt:7 sahîfe 186’dan: Mülhime mertebesinde (…) salik (…) kalbinden Allah dışındaki tüm varlıkları çıkarır ve Allàh’ın rızâsına yönelir; kalbinde aşk ateşi yanmaya başlar, âhiret mükâfâtları gözünde değerini yitirir. “Seyr-ü Süluk maddesi.. Ahmed ÖZALP” ]

]]> http://cahitoney.com/beyitlerin-aciklamasi-ermeni-soykirim-iddiasi/ Fri, 21 Jul 2017 10:23:43 +0000 http://104.218.51.236/cahitoney/?p=155

            1)  Kubbe Türkiyye’de tedbîr aldı;

                             Gazvetü’l-Hendek_için Peygamber!..

[ Bakınız: Türkiye Diyânet Vakfı İSLÂM ANSİKLOPEDİSİ’nde “HENDEK” maddesi ]

            2)  “Akıl”, mânâca “köstek”dir, tutar nefsi;

            Günah, münker, yasak yollarda gitmekden!.

[ Bakınız: Elmalılı Hamdî YAZIR(Merhùm) HAK DÎNİ KUR’ÂN DİLİ (9 ciltlik eski basım) Cilt I sahîfa 84 ve 566 ]

   3) Sünnî; zulüm ve zâlime baş-kaldırır diye;

    Kurbânıdır ve korkusudur diktatörlerin!..

ABD ve AB; küresel ve bölgesel diktatörlüklerine karşı çıkan sünnîleri ve sünnîliği düşman îlân etmişler; “devlet teslim olunca milletin de teslim olup silâh bırakması gerekir; buna uymayanlar teröristtir” tezlerini, bağlılarına kabûl ettirmişlerdir. ( Haçlı zâlim!.. Etme teklif Türk’e teslîmiyyeti; / Müslüman, teslîm olandır çünkü Kur’an, Sünnet’e!..      Vezin: Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün )    [ İtalyan kadın hâkim Clementina Forleo; 21.4.2005 günü açıkladığı 69 sayfa karar gerekçesinde “savaş ya da işgàl zamanlarında resmî ya da askerî hedeflere saldıran militanların terörist sayılamayacağını” belirtti. Ocak ayındaki karârında da, İtalya’da, Iràk için ‘intihar komandoları toplanmasına yardım eden müslümanlar’ hakkındaki dâvâyı düşürmüştü. (22.4.2005 târihli VAKİT gazetesi) ] ABD; İtalyan hâkimin; “İtalya’da, Iràk için intihar komandoları toplanmasına yardım eden müslümanları suçsuz bulan” KAPI GİBİ karàrını görmezden gelip, bu hususta bâzı söylentilerden bahisle Sùriye’ye emirler dikte etmeğe çalışması, kurt-kuzu masalını hatırlatıyor!.. ABD; 17 Eylül 2004 tarihli GÖZCÜ(SÖZCÜ)’nün yazdığına göre bizimle ilgili “Dînî Özgürlükler Raporu” yayınlamış.. Bu rapora göre “Türkiye İnanç Mozayiği” şöyle imiş: Sünnî müslümanlar: Büyük çoğunluk;  Alevî: 5 – 12 milyon arası;  Ermeni ortodoks hıristiyan: 65 bin;  Musevî: 25 bin;  Rum ortodoks hıristiyan: 3 bin;  Bahâî: 10 bin;  Sùriyeli ortodoks hıristiyan: 15 bin;  Yezîdî: 5 bin;  Protestan ve çeşitli mezheplerden hıristiyan: 3 bin. [(Tesettür, Kur’ân kursu, katsayı sorunları yalnızca sünnî vatandaşları ilgilendirmektedir.) (VAKİT 9 Nisan 2006’dan: …”Kur’ân eğitimine yaş sınırlaması” 16 Ağustos 1997 tarihinde DSP, ANAP ve DTP’nin çabaları sonucunda kabùl edilen 8 yıllık kesintisiz eğitimle birlikte getirilmişti. ….. ANAP’tan Cemil Çiçek ile Ali Coşkun, tasarıya red oyu vererek, ihrâcı göze almış oldular. ANAP’da muhafazakâr geçinen Esat Bütün, Yusuf Ekinci, Ataullah Hamidi, Halit Dumankaya, Adem Yıldız, Abdullah Akarsu, Mehmet Keçeciler, Agâh Oktay Güner ve Eyüp Aşık gibi isimler tasarıya kabul oyu vererek, İmam Hatiplerin kapanmasına rıza gösterdiler. ….. Bu projenin din eğitimini  engelleyeceğini söyledik, ancak bu porogram, Pentagon’a ait olunca, maalesef başarılı olamadık)       NOT’UM: Yurdumuzda büyük çoğunluğu teşkil eden sünnîlere getirilen engeller sürdüğü müddetçe ABD, bizi, “stratejik ortak“ kabùl edecektir.

AB’ye gelince.. O da; sünnîleri ilgilendiren “türbanla ve son olarak da sakalla yüksek tahsîlin engellenmesi gibi” konularda devletimizi haklı ve buna karşılık, bölücülük dâhil her dâvâda devletimizi haksız buluyor!..      Bak: 11 no.lu açıklamadaki 2 beyit..

            4)  Çıkmış Ebù Hanîfe hapisden ve hastadır;

                  Der: GASB edilmemiş bir_arâzîde defnedin!

A) ( “İslâmda fıkhî MEZHEBLER TARİHİ” yazan: Prof.  Muhammed Ebu Zehra, çeviren: Doç. Dr. Abdülkadir Şener, HİSAR YAYINEVİ İst.1978 2.baskı sahîfa 238’den: ) [ O, ölmeden önce, gasbedilmiş veya Halifenin gasbettiği ileri sürülen bir yere defnedilmemesini vasiyet etmiştir. ]

B) ( “EBÛ HANÎFE” yazan: Prof. Muhammed Ebû Zehra, çeviren: Osman Keskioğlu, ÜÇ DAL NEŞRİYAT İst.1959 sahîfa 88’den:

[ Bütün rivayetler Ebû Hanîfe’nin Hayzuran mezarlığının gasbolunan kısmına gömülmeyip, gasbedilmemiş olan kısmına defnedilmesini vasiyet ettiğinde müttefiktirler. Bu vasiyet hapishane haricinde yapılmıştır. ]   NOT: ” CÂMİ’ ”  kelimesiyle başlayan 2 beyit de, bu bilgiler ışığında yorumlanmalıdır.

5) Sünnî; (vatan savunması farz oldu!) dendi mi;

    Vermez, ölür de düşmana bir tek çakıltaşı!..

[ İstiklâl Savaşı öncesinde Denizli Müftüsü Ahmed Hulûsî Efendi’nin fetvâsı: “Her ne bahâsına olursa olsun Yunanlılara karşı koymak gerekir. Yunanlıların işgàl eylediği memleketler halkı için kavgaya girişmek farz-ı ayın’dır. İşgàle uğramayan memleketler halkı için farz-ı kifâye’dir. Ben fetvâ veriyorum: Hiç bir müdâfaa vâsıtası olmayan bir müslümân dahî yerden üç taş alarak düşmana atmaya mecburdur. 16.5.1919, Denizli Müftüsü Ahmed Hulûsî Efendi” 11.4.2004 YENİ ŞAFAK’da Sâdık Albayrak’ın yazısından.. ]

           NOTUM: Yukarıdaki fetvâ, CİHÂD FETVÂSI’dır!.   

[[[ DİPNOTUM:  03.02.2008 tarihli AKİT’in 6. sahîfesinde, Ayhan BİLGİN’in Millî Mücadele ve dindarlar başlıklı yazısından: [  (…..)  Biliniz ki, Yunan çapulcularının İzmir’e çıkacağının öğrenilmesinden sonra, Yunan işgaline karşı çıkılmaması emri veren İzmir Valisi işbirlikçi İzzet Bey’e ilk isyanı, İzmir Müftüsü Rahmetullah Efendi başlatmış ve yine Milli Mücadele’nin ilk kıvılcımları olarak değerlendirilmesi gereken şu tarihi sözleri söylemişti: “Vali bey!.. Bu sakalım kanımla kızarabilir ama bu alna, Yunan alçağını sükûnetle selamlamış olmanın karasını sürerek Huzùr-u İlahiye çıkamam.”  Yunan silahlı kuvvetlerinin 15 Mayıs 1919’da İzmir’de karaya çıkmasından 4 saat sonra yani aynı gün Denizli Müftüsü Ahmed Hulusi Efendi de, Ulu Cami’deki Sancak-ı Şerif’i asılı olduğu yerden “tekbirler” ve “salât-u selamlar”la alarak, halkın toplandığı “bayram yeri”ne gelip, heyecan içerisinde bekleşen halka şu tarihi konuşmayı yapmıştı:  “Muhterem Denizlililer!.. Bugün sabahın erken saatlerinde İzmir, Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir.. Bu tecavüze karşı hareketsiz kalmak, din ve devlete ihânettir! Vatana karşı irtikâb edilecek cürümlerin Allah ve tarih önünde affı mümkün değildir. Cihad, tam manasıyla teşekkül etmiş dini farîze olarak karşımızdadır. Hemşehrilerim, karşımıza çıkarılan dünkü tebaamız Yunan’a biz mağlup olmadık. Onlar, öteki düşmanlarımızın vâsıtasıdır. Yunan’ın bir Türk beldesini ellerine geçirmelerinin ne mânâya geldiğini, İzmir’de şu birkaç saat içinde irtikâp edilen cinayetler gösteriyor. Silahımız olmayabilir, topsuz, tüfeksiz sapan taşları ile de düşmanın karşısına çıkabiliriz! İstiklâl aşkı, vatan sevgisi haysiyet şuùrumuz ve kalbimizdeki îmân ile mücâdelemizin sonunda zaferi kazanacağız. Bu uğurda canını verenler şehit, kalanlar gàzîdir. Bu mutlak olarak cihâd-ı mukaddestir. Sizlere, vatanımızı düşmana teslim etmekten başka çaremiz olmadığını söyleyenler, düşman esâreti altında olanlardır. Onlar irâde ve kararlarına sâhip değildirler. Bu vaziyette onların emir ve fetvâsı aklen ve şer’an câiz, makbul ve mùteber değildir. Meşrù  olan münhasıran vatan müdâfaası ve istiklâl uğruna cihaddır. Korkmayınız… Meyus olmayınız… Bu livâ-yı hamd’in altında toplanınız ve mücâdeleye hazırlanınız. Müftünüz olarak CİHÂD-I MUKADDES FETVÂSINI îlân ve tebliğ ediyorum.” (…..) Bu konuda gerçekleri öğrenmek ve belgelere dayalı bilgi sâhibi olmak isteyenler için, Prof. Dr. Ali Sarıkoyuncu’nun “Milli Mücâdele Din Adamları” isimli iki ciltlik büyük emeklerle hazırlanmış eserini okumaları bile yeterlidir. (…) ]]]    

           Sünnî halkın, işgalci düşmana karşı-çıkış sebeplerini incelerken, Maraş’ı Kahramanmaraş yapan olayları kısaca anıp yorumlamak gerekmiştir:              EK:  02.03.2008 günkü Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi (KSÜ) resmî internet sitesinde (www.ksu.edu.tr) “Sütçü İmam Olayı” başlıklı yazının tamamı, bu konunun sonundadır.

Ermeni milisleriyle takviyeli Fransız ordusu 29 Ekim 1919 günü Maraş’a girer.. Müslüman-sünnî halk, evlerine kapanmıştır. İlk Cuma günü erkekler câmie toplanınca, cemâatden biri:      “-İmàm efendi!. Kalede Fransız bayrağı varken kılınacak cuma namâzı sahîh olur mu?” diye seslenince, câmi’ cemâati, “İslâm diyârındaki!” Fransız bayrağını indirmek için kaleye hücùm ederler; halk direnişi sonunda 11 Şubat 1920 günü Fransız ordusu Maraş’dan çekilir.  Uzunoluk hamamı/Sütçü İmam’ı ile de hatırlanan Maraş’ın, “kaledeki düşman bayrağına tepki olayını inceleyip, alınması gereken dersleri ortaya koyalım: 1) Bayrağımız indirilip de yerine düşman bayrağı çekilince oradaki sünnî  müslümanlar üzerindeki farz-ı kifâye, farz-ı ayn’a dönüşmüştür!.      2) İşgalci düşman, Maraş’da, kurnazca davranıp, kaledeki bayrağımıza dokunmasaydı ne olurdu?.. Sünnî için asl olan hürriyettir; düşman işgàli altında olmamaktır; bayrak ise bir semboldür, işgalci düşman  -günümüzde ABD’nin Irak’da yaptığı gibi-  bayrağa dokunmasaydı dahî câmi cemâati içinden hiç olmazsa 1 kişi ortaya atılıp hür olmadıklarını söyler idi.    3) Günlük gazetelere yansıdığına göre,   Irak’da işgal güçleri ve yardımcıları,   -cihâda kışkırtıyorlar-  düşüncesiyle sünnî imamları öldürüyorlarmış!.. Eğer doğru ise çok yanlış.. Dünyâda hiç bir “câmi’ imâmı” kalmasa bile, sünnî erkekler her biri âilesi içinde imâm olduğundan, vatanlarının işgàl altında bulunduğunu ve esir sayıldıklarını idrâk edecektir. Mevcut sünnîlerin onbinde biri bile bu gerçeği ortaya atsa dinamit fitillenecektir.

[ Müslümanların; insanlara, insanlığa düşmanlıkları aslà yoktur. 20.yy’da faşizm ve nazizm yok olduğu gibi 21.yy’da da emperyalizm ve siyonizm son bulacak; insanlar birbirini boğazlamaktan kurtulacaktır. ]                                                                      

        1927’de Atatürk, -o zamanki deyimlerle Reîsicumhùr Gàzî Mustafa Kemâl- Türk Gençliğine Hitâbesinde şöyle diyor: [ … Cebren ve hîle ile azîz vatanın bütün kal’aları zabtedilmiş, bütün tersânelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgàl edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitden daha elîm ve daha vahîm olmak üzere, memleketin dâhilinde iktidâra sâhib olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyânet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidâr sâhipleri, şahsî menfaatlerini müstevlîlerin siyâsî emelleriyle tevhîd edebilirler. Millet, fakr u zarùret içinde harâb ü bîtâb düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbâlinin evlâdı!.   İşte bu ahvâl ve şerâit içinde dahî vazîfen, Türk İstiklâl ve Cumhûriyetini kurtarmakdır.   Mühtâc olduğun kudret, damarlarındaki asîl kanda mevcûddur!.. ]

Fransız şarkıyatçı Gilles Keppel: “CİHÂD, İSLÂM’IN HİDROJEN BOMBASIDIR” diyor (VAKİT 27.05.2005 s.11’den yazılmıştır.).

            İlk Anayasamızın adı KANUNU ESASİ’dir (Kànùn-i esâsî’dir) ve 7 Zilhicce 1293 – 1876 tarihlidir; 119 maddedir; birinci tertip Düstur’un Cilt:4 Sah. 4-20’sinde kayıtlıdır. 1908 İkinci meşrùtiyetinde yeni bir anayasa hazırlanmamış, eskisinde değişiklikler yapılmış ve 2. tertip Düstur Cilt:1 Sah. 638’de yer almıştır.

Başlığı şöyledir: 7 ZİLHİCCE TARİHLİ KANUNU ESASİNİN BAZI MEVADDI MUADDELESİNE DAİR KANUN  5 Şubat 1327 – 8 Ağustos 1325 (1909) Hey’et-i Ayan Kararnamesi MEVADD-I MUADDELE(=feğiştirilmiş maddeler) ….  (Kısa alıntılar>)  Madde – 3 Saltanat-ı Seniyye-i Osmaniye Hilâfet-i kübrâ-yı İslâmiyeyi hâiz olarak sülâle-i âli Osmandan usûlü kadîmesi vechile ekber evlâda aittir. (…) şer’-i şerîf ve kanùni esâsî ahkâmına riâyet ve  vatan ve millete sadâkat edeceğine yemîn eder. Madde – 6 (…)  Madde – 7 ……. kuvâ-yı berriye ve bahriyenin kumandası, harp îlânı, musâlâha akdi, …….. alel-umum muâhedat  akdi hùkuk-u mukaddese-i pâdişâhîdendir. (…… )

(Pâdişah Vahîdeddîn, 1.Cihan Harbi gàliplerinin dayattığı Sevr metnini tasdîk etmemiş,  muâhede-antlaşma olmasını önlemiş; Büyük Nutuk’da Atatürk’ün belirttiği gibi, proje – taslak olarak târîhe geçmesini sağlamıştır. Bu gerçekler; Kuzey Irak’daki öğrencilere yanlış bilgiler verildiğini; Le Figaro’nun da, gerçekleri gizlediğini ortaya çıkarmaktadır)                                                                                                                                

          6)   Mehmetçiğin Çanakkale Harbi’nde sözleri :

                 Allah rızâsı varsa, savaş, Türk’e farz olur!..

        Sonunda, büyük alimlerden olan İbni Kemal; “Padişahım, bir maruzatım var” dedi.

        Padişahın; “Efendi, ne isteğin varsa hiç çekinmeden söyle” demesi üzerine İbni Kemal, cevabı merak edilen soruyu şöyle sordu:

        “Askerler merakta, bütün halk sokağa dökülmüş, sizi alkışlamayı beklerken siz hâlâ şehre girmezsiniz. Bunun sebebi hikmeti nedir?”

        Yavuz şu şahane cevabı verdi: “Efendi, sen bizi hâlâ tanıyamadın mı? Biz; şan, şöhret ve alkış toplamak için değil, Allah’ın rızasını kazanmak için savaşırız! ]     

          7) Teklif bütün hukukçu, siyâsî, bürokrata :

               “Hılfû’l-fudûl”a dâvet_edersem, gelir misin?..

          8)  Körler diyârı sâkiniyiz.. fitne bilmeyiz..

                           Kim çâha düşse, bizlere, Yùsuf tanıttılar!..

           9)  Devlet silâh bıraktı.. yenilmişti ordusu;

                             Farz oldu ehl-i sünnete millî mücâdele!..

          10)  “Silâh bırak!” dedi devlet, savaştı sünnîler;

                  Fedâ-yı cân ile kurtuldu Anteb, Urfa, Maraş!.

                  VEZİN: Mefâilün feilâtün mefâilün feilün(fa,lün)           

          11)   Tutman gerek kıyâmete-dek güçlü, devleti;

                   Rabbim tamâma erdirir İslâmı.. nùrunu!..

Dîn-i mübîn-i İslâmı kıyâmete kadar koruyacağını Cenâb-ı Hakk(CC) 24/35,36 ve 61/8. âyet-i kerîmeleriyle mü’minlere müjdelemiştir. Sünnî; “Devlet-i ebed-müddet”, “Dîn ü devlet” konularına hep böyle bakmıştır: 16.yy. Celâlî isyanlarından 1826’ya ve günümüze kadar sünnîler hep devletin yanında olmuşlardır.             Diğer bir beyit :

                          Der ki Sünnî:  “Şehîd ol uğrunda;

                          Yaşasın Devlet-ii ebed-müddet!..

      12) Esme ey bâd esme, ağyârın gözünden kıl nihân;

             Âşık-ıı bîdâr için mâni` değildir dâmeni!..

 Bu beyitin şerhi, tasavvùf ehlince mümkün, sâir kimseler için müşkildir!..   “Âlem-i ukbâda, Cenâb-ı Hakk’ın cemâlini, ancak, bu fânî dünyâda rızâsını kazanabilmiş olanlar görebileceklerdir.” sözüm; beyitimin şerhinde anahtar cümle değerindedir.   

  – | –

       Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi’nin www.ksu.edu.tr internet sitesinde 02.03.2008 tatihinde çıkan “SÜTÇÜ İMAM OLAYI” başlıklı yazının tamamı aşağıdadır:

[[ SÜTÇÜ İMAM OLAYI

          Mondros Mütarekesi taksim projesine göre; Antep, Maraş ve Çukurova bölgesi Fransız işgal bölgesi olarak taksim edilmişti. 2 Şubat 1919’da çoğunluğu Hintli askerlerden oluşan İngiliz askerleri Maraş’ı işgal etmişler ve şimdiki Ticaret Lisesi’nin yanındaki kışlaya yerleşmişlerdir.  29 EKİM 1919 tarihine kadar bu bölgede kalan ingiliz askerleri, Ermenilerin sürekli başvuruları ve bu yönde girişimleri sonucu Fransz askerleri ile yer değiştirmişlerdir. Maraş halkının, bu yer değiştirmeye mani olmak için yaptığı başvurular ise, o sırada Osmanlı hükümetinin zayıf oluşu ve yöneticilerin ligisizliği nedeni ile başarılı olamamıştır. Yüzbaşı Jülie komutasındaki öncü birlikler, Ermenilerin taşkınlıkları ve tezahüratları arasında Şeyh Adil mevkiinden şehre girmişlerdir. Öncü kuvvetlerden bir gün sonra, 2000 kişilik gönüllü Fransız lejyoneri Ermeniler, Fransız ve Cezayirli askerlerden oluşan birlikler yine Ermeni tezahüratları, Ermeni kadınların muhabbetli alkışları arasında şehre girdiler. Şimdiki Ticaret Lisesi civarına yerleştiler.

31 Ekim 1919 Cuma günü akşamına kadar, Fransızlarla beraber gruplar halinde şehri dolaşan Ermeniler, Türk halkına ağır hakaretler ve küfürlerle mütecaviz davranışlarda bulundular.

Akşam vakti, havanın kararması ile olayların sükun bulması beklenirken, Uzunoluk hamamından çıkan 3 kadın ve bohçalarını taşıyan bir erkek çocuğunu gören Fransız-Ermeni devriyesinden bir asker: “Burası artık Türk memleketi değildir. Fransız müstemlekesinde peçe ile gezilmez!” diyerek kadınların peçesini zorla açmak istedi. Kadınlar ise bağırıp, feryat ederek yakındaki Kel Hacı’nın kahvesinden yardım istediler. Olay yerine ilk müdahale eden Çakmakçı Sait, “Gâvur oğulları! Dokunmayın bacılarıma!” diyerek Fransız Ermeni Lejyonerlerin üzerine yürüdü. Üzerinde silâh olmayan Çakmakçı Sait, açılan ateş sonucu ağır yaralanmıştır. Bu sırada adı İmam olan ve geçimini temin etmek için süt sattığı için Sütçü İmam olarak tanınan İmam, yanında bulunan silâhı ile ateş açmış ve bir Fransız-Ermeni Lejyoner askerini öldürmüş, diğerini de yaralamıştır.

Bu olayda Çakmakçı Sait şehid düşmüş, yaralanan Ermeni de ölmüştü. 1 Kasım 1919 tarihinde ölen Ermeni için büyük bir cenaze töreni düzenlendi.  Şehri terk etmeyen İngiliz ve Fransız askerleri olay yerine yetişti. Sütçü İmam ise Nalbant Bekir’den aldığı bir atla Bertiz’in Ağabeyli köyünde bulunan Beyazıt oğlu Muharrem Bey’in yanına gitti. Ermenilerin ve Fransızların bütün çabalarına rağmen Sütçü İmam bulunamadı. Ancak olayın intikamını almak isteyen Ermeniler sağa-sola ateş ederek, Zülfikar Çavuş oğlu Hüseyin’i şehid ettiler. Bu arada Türkleri öldürüp kadınlarını alacaklarını, camilerine çan takacaklarını söylemeye başladılar.  Fransızlar da misilleme hareketlerine girişerek Sütçü İmam’ın dayısının oğlu Tiyekli oğlu Kadir’in ellerini ve ayaklarını arkasından bağlayarak burun ve kulaklarını kestikten sonra şehid ettiler.

Sütçü İmam 1878 yılında doğmuştur. Üç kız, bir erkek çocuğu vardır. 31 Ekim 1919’da, düşmana ilk kurşunu atan Sütçü İmam, düşmanın Maraş’tan kovulmasından sonra, harpteki fedakârlıklarına mükâfat olarak belediyeye odacı alınmış, bu vazifesi yanında kaledeki topun idaresi kendisine verilmişti. Bir top atımı sırasında barutun ısınan namludan erken ateş alması neticesi yandı. Alman Eytamhanesi’nde tedavi altına alındıysa da iki gün sonra 25 Kasım 1922 tarihinde vefat etti.  Çınarlı Camii mezarlığına defnedildi. İlk kurşunun atıldığı Uzunoluk meydanında 1936 yılında Belediye başkanlığı yapan Hasan Sukuti Tükel tarafından bir anıt ve çeşme, 1977 yılında da Kıbrıs meydanına Kurtuluş anıtı yaptırılmıştır. ]]

NOTLAR:

       Bu internet sitesi yazısı, 02.03.2008 tarihli VAKİT gazetesi son sayfasında da mevcuttur.

        Sütçü İmam merhùmdan bahseden beyitlerim aşağıdadır :

               Attı ilk kurşunu çarşaflı için Sütçü İmam;

             Derler_ahfâdına: Türbanla girilmez okula!..

                                                    Fâilâtün feilâtün feilâtün feilün

               Nice yıldır bulamaz rùhu huzur, kabrinde;

             “Dîn ü Devlet!” diye etmişdi cihad Sütçü İmam!..

                        Feilâtün(Fâilâtün) feilâtün feilâtün feilün(fa’lün)

               Hatâ eder mi ki kabrinde derse Sütçü İmam:

             “Meğerse haklı imişler bizim papazla haham!..”

                         Mefâilün feilâtün mefâilün feilün

               Çıkacaktır gene, der, Sütçü İmam:

             Âdemiyyet; ademiyyetle başa!..

                                                       Feilâtün(Fâilâtün) feilâtün feilün    

       Birinci Bölümde verilen bilgilerle Tasavvùf’un şümùllü(kapsamlı) bir ta’rîfini yapmak mümkün değildir; çünkü yalnızca sünnî inanışlar, görüşler dikkate alınmıştır.

Bu bölümde verilen örneklerin başlıcaları, şu değerli 3 eserden seçilmiştir:

                  ULUDAĞ (TASAVVUF TERİMLERİ SÖZLÜĞÜ Prof.Dr.

                                    Süleyman ULUDAĞ, Marifet Yayınları, İst.1995)

               KIRKKILIÇ (Başlangıçtan Günümüze TASAVVUF Doç.Dr.

                                     Ahmet KIRKKILIÇ, TİMAŞ Yayınları, İst.1996)

                 AKAY (İSLÂMÎ TERİMLER SÖZLÜĞÜ, Dr.Hasan AKAY,

                                    İslâm Bilgi Merkezi Yayınları, İst.1991)

            Tasavvûfun lehinde ve aleyhinde çok yazılmış, konuşulmuştur.

       LEHİNDE  YAZILANLARDAN  (bunlar, GİRİŞ bölümünde de mevcuttur):

          [Tasavvûf baştanbaşa edebdir..  Kötü huyları terk edip güzel huylar edinmektir..  Kimseden incinmemek, kimseyi incitmemektir.. Nefse karşı girişilen ve barışı olmayan bir savaştır..  Herkesin yükünü çekmek, kimseye yük olmamaktır..  Bütün mensuplarının birbirini dost ve kardeş tanıdığı bir birliktir..  Hak ile birlikte ve O’nun huzûrunda olma hâlidir..  Hakk’ın seni senden öldürmesi ve kendisiyle yaşatmasıdır..  Keşf ve temâşâ hâlidir.. Temiz bir kalb ve pâk bir gönül sâhibi olmaktır..  Nefsinden fânî, Hakk ile bâkî olmaktır..  Kâmil insan olmaktır.. Hakk’a ermektir(ermiş olmaktır.) (ULUDAĞ)]

ALEYHİNDE SÖYLENENLERDEN

          1) “Ceviz Kabuğu”  atv 28.4.2002

                İ.N.: Fazlurrahman ciddî bir araştırmacıdır..   Fenâfillâh derecesine ulaşılınca namâz yoktur..  Mevlânâ Moğol casusudur, ajanıdır..  Tasavvûf; Kur’ân’la, İslâm’la bağdaştırılamaz.. Fazlurrahman çok değerli bir adamdır; müslümanların geri kalmasına sebeb olmuştur, der..

 [ NOTUM: Kur’an’la, İslâm’la bağdaştırılamayan ve müslümanların gerilemesine sebeb olan tasavvûf, bid’at ehlinin tasavvûfudur!.. ]

               Prof.Dr.M.B.(tlf.la): Şems-i Tebrîzî bir Kalenderî idi. Şems ve müridleri, Hazret-i Mevlânâ Moğolların ajanı idi (İbn-i Bibi’den..). Kayseri’yi, Moğollar, Şems-i Tebrîzî’nin ve müridlerinin ihânetiyle işgàl ettiler; katliâm yaptılar.. Şems-i Tebrîzî’yi, Makàlâtında Moğolları över..  Barak Baba da bu Kalenderîlerden idi. Mevlânâ Fîhi Mâ Fîh’de Moğolları tutar. Mevlânâ; Mısır’a (Hülâgû Han’dan kaçan) halîfeyi Mesnevîsinde  (Mısır Halîfesi bahsinde) hicveder. Mevlânâ; Hulûliyye inancındadır.. Dîvân-ı Kebîr Mevlânâ’nın eseri değildir; bu Dîvân-ı Kebîr içindeki şiirlerin ancak yüzde 30-40’ı Mevlânâ’nındır. Dîvân-ı Kebîr içinde 18 şaire ait şiirler vardır.  Mevlânâ; Hacı Bektâş’a, Sadreddin Konevî’ye hakàret etmiştir.     Mevlânâ’nın fikirleri, emperyalizme fayda sağlar;     dün Moğolları savundu, bugün de felsefesi emperyalistlerin işine yaramaktadır ve Batılılar, bundan dolayı Mevlânâ’yı severler. Mevlânâ, İran tasavvùfunu Anadolu’ya yaymıştır. Mevlânâ; oğlu Alâeddin Çelebi’yi Moğollara karşı çıktığı için öldürtmüştür. Mevlânâ; seyr-i sülûkî-i enfüsî felsefesine sâhipti.      Mevlânâ; Mesnevîsinde, Fahrettin Razi’ye (akılcı olduğu için) hakaret etmiştir.

         N O T U M :

      Bir Mevlevî muhibbi olarak; yukarıda yazılanların, Fars Dili ve Edebiyâtı dalında doktora yapmış kişilerce cevaplandırılmamış olmasından dolayı üzüntülüyüm. ANCAK; ilerlemiş yaşım ve kalp hastalığım sebebiyle, araştırma yapamadan, elimin altındaki üç eserden kısa alıntılar sunabiliyorum :   Üç eser ve kısaltılmış isimleri :  ANS (Türkiye Diyanet Vakfı İSLÂM ANSİKLOPEDİSİ Cit:9’da “İBN BÎBÎ maddesi);   KİTAP (Mevlânâ Celâleddin, Abdülbâki Gölpınarlı, İnkılâp Kitabevi, 1952);  DERGİ (Tarih Coğrafya Dünyası 15.12.1959 Cilt 2, Sayı 12’de A.Gölpınarlı). [ İbn Bîbî,( … )( … ) ancak çağdaşı olduğu halde Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî ve Hacı Bektâş-ı Velî gibi meşhûr sîmâlardan bahsetmemiştir. ANS. sayfa:381 sütun:1 ]      ;       [ II – DİVAN-I KEBİR Mevlânâ’nın şiirlerinden meydana gelen bu büyük dîvânın BASMAnüshasına Mevlânâ’ya aid olmıyan şiirler karışmıştır. Bedi’-uzzaman firûzan-fer, bu şiirler arasında Sultan Veled’in, Şems-i Tabesî’nin,Şems-i Maşrıkıyn’ in, hattâ Cemâleddin Isfahânî ile Enverî’nin şiirleri bulunduğunu kaydetmededir (s. 159 – 168 )  ( ….. ) KİTAP s.267;     [ Mevlânâ Celâleddîn’in  Karaman’da  Hâce  Şerefeddin  Semerkandî’nin  kızı Gevher Hâtun’la evlendiğini biliyoruz.   Büyük oğlu Sultan Veled’le ortanca oğlu Muhammed Alâeddin, Gevher Hâtun’dan doğmuştur. Gevher Hâtun’un ölümünden sonra Konyalı İzzeddin Alî’nin kızı Kerrâ Hâtun’u aldı.      Bundan da Emir Muzaffereddin Âlim Çelebi ve Melike Hâtun doğdu. ( … ) KİTAP s.135 ]   [ Mevlânâ’nın evlâtlığı  Kimyâ ile evlenmiş olan Şems’in aleyhinde bulunanlara,Mevlânâ’nın ikinci oğlu Alâeddin de katılmıştır. Sonucu 645 Şâbanının 5.günü (5 Aralık 1247) içlerinde Alâeddin’in de bulunduğu yedi kişi, Şems’i öldürmüşler, cesedini bir kuyuya atmışlardır. Bunu haber alan Sultan Veled, gece vakti cesedi kuyudan çıkartmış ve şimdiki mezarına gömmüştür.(Şems’e âit olan sandûkanın altında,Selçukdevrinin zîr-i zemîn dedikleri asıl merkad ve kireçle sıvanmış sandûka, Mevlânâ Müzesi Müdürü Mehmet Önder tarafından bulunmuştur. DERGİ)   Şems’in şehâdeti 1247 Aralık ayının beşinci Perşembe günüdür (5 şâban 645) ve Eflâkî’deki bir rivâyete göre bu târîh, Kimyâ’nın ölümünün yedinci günüdür. Burada, Alâeddin Çelebi’nin Şems aleyhinde bulunmasının, Kimyâ’yı sevmesi ve onu almak istediği hâlde kızın Şems’e verilmesi yüzünden meydana gelebileceğini de bir ihtimâl olarak kaydedebiliriz. KİTAP s.84 ]   [ Şems’in şehâdetine karışması, Mevlevîlerce Alâeddin Çelebi’nin ve soyunun anılmamasına sebeb olmuş,   böylece bu soy,  unutulup gitmiştir. KİTAP s.136 ]  [Alâeddin 1262’de ölmüştür ( 660 şevvalinin sonları). Eflâkî’ye göre Mevlânâ, Alâeddin’in namâzını kılmamış, cenâzesinde bulunmamıştır. ( … )  KİTAP s.92 ] NETİCE :   Elimizdeki bulgular/deliller/karîneler, Alâeddin Çelebi’nin; “Şems-i Tebrîzî’nin katline azmettirmek”le suçlandığı şeklindedir. Cenâze namâzına babasının katılmaması da, karînelerden biridir. Sayın târîh profesörü; Alâeddin Çelebi’nin vefâtına (iddiâsına göre babası emri ile katline) sebep olarak “Moğollara karşı çıkmak”ı, tv ekranında haykırmak yerine, delillere dayalı yayın yapmak mecbûriyyetindedir. HACI BEKTÂŞ-I VELΠ –  Hz.Mevlânâ  ilişkilerinden, KİTAP’ın 98,  99, 151, 227, 235, 236, 237, 238inci sahîfelerinde bahsedilmektedir ve hiçbir hakàret yoktur. Sayın Profesör, iddiâsını isbatlamalıdır. SADREDDİN KONEVÎ – Hz.Mevlânâ ilişkilerine gelince.. Sadreddin  Konevî; İbn-i Arabî’nin üvey oğludur(s.19).     s.126,127’den iktibas:

[ ….  Mevlânâ ateşler içinde idi. …  Birgün Şeyh Sadreddin ziyâretine gelmiş, şifâlar dilemişti. O bir an bile durmıyan tefekkür kaynağı bundan sonra, şifâ sizin olsun dedi, sevenle sevgili arasında zardan bir gömlek kaldı. Nûrun nûra kavuşmasını istemez misiniz? Ve bu gazeli söylemiye başladı: “İç âlemde nasıl bir pâdişâhla oturup kalkmadayım, ne bilirsin sen!             Çi dânî tù ki der bâtın çi şâhî  hemnişin dârem / Ruh-i zerrîn-i men menger ki pây-ii âhenin dârem …. ” Pâdişâhlar gibi yaşıyan Sadreddîn, yoksul Mevlânâ’dan duyduğu sözleri düşüne düşüne, onun mânevî saltanatının bu canlı kudretini içten duya duya, başı önünde, yanından çıktı. Bu ufacık, bu pek basit, bu kırık dökük eşyâlı evde,  kendi hânkàhındaki kapıcılar, hadımağaları, perde çavuşları … yoktu. ]             s.128’den: [ Sadreddîn ileri geçti, namâzını o kıldıracaktı. Öyle vasiyyetetmişti Mevlânâ. Tabutun önüne geldi, tekbîr alır almaz hıçkırıklarla kendinden geçti, yere yığıldı. Kadı Sırâceddîn ilerledi, namâzı kıldırdı. (Mevlânâ’dan bir yıl sonra da Sadreddîn ölmüştü s.233) ].      NETİCE olarak:  Sayın Profesörün, Sadreddîn Konevî’ye hakàret edildiğinin delîlini  göstermesinden sonra tartışma başlayabilir ve kendisini buna dâvet ediyorum! Söz konusu KİTAP’ın, Sadreddîn Konevî ile ilgili 19, 20, 51, 52, 64, 74, 75, 122, 126, 217, 220, 232, 234, 238, 240ıncı sahîfelerinde hakàretâmiz bir beyân, davranış mevcut değil. Başka       kaynaklarda varsa sayın hocanın, alıntılarla belirtmesi gerekir. Cenâb-ı Hakk’ın her yerde hâzır ve nâzır olduğu inancı ile Hulûliyye’yi birbirine karıştırdığı anlaşılmaktadır.

        Seyr-i sülûkî-i enfüsî; nefsi terbiye metoduyla insân-ı kâmil olma yolunda yürüyüş mânâsına geldiğine göre medih mi yapılıyor acaba?

        Batı âleminin Hz.Mevlânâ’ya teveccühüne gelince.. Hz.Mevlânâ çok yönlü bir değerdir. Şâirliğini, Tasavvûf görüşünü, adına  tarîkat kurulmuş olmasını.. inceleyen âlimler ve vefâtından sonraki yıllarda, hattâ yüzyıllarda günümüzdeki hâlini alan mevlevî âyînlerini merakla izlemeye gelen yığınlar mevcuttur.     Sayın profesörün yaklaşımı ise, ideolojik eğilimini ortaya koymaktadır.

     Son olarak, söz konusu KİTAP s.55’den: [ Yunan felsefesini İslâmîleştirdiğinden ve felsefeye düşkün olduğundan dolayı Fahr-i Râzi’ye de kızmaktadır. ( ….. ) ] Hz.Mevlânâ’ya bu konuda da ters düşen “akılcı” profesörümüze soralım: Kendileri, Yunan felsefesinin İslâmîleştirilmesinden mi yanadır?.. Fahreddîn Râzî(1149 – 1209), sağlığında ve vefâtından sonra  pek çok  âlim tarafından  ağır tenkidlere, hattâ hakàretlere mâruz kalmıştır. “Fahrettin Râzî” başlıklı eserden(Süleyman ULUDAĞ,Kültür Bakanlığı Yayınları/1274 Ankara 1991) bilgiler aktarıyorum: [ (Râzî ölüm döşeğinde  yazdırdığı vasiyetnamesinde, ölüm olayının son derecede gizli tutulmasını, bu hususun hiçbir kimseye haber verilmemesini, şeriat usulüne göre kefenlenip gömülmesini,Muzdahan Köyü yakınındaki Maşakıb dağına götürülüp na’şının burada toprağa verilmesini vasiyet etmişti. İbn Hallikan Râzî’nin akşam karanlığında bahsedilen yere gömüldüğünü söylerken İbnu’l-Kıftî hakikatte Râzî’nin evinde defnedildiğini, ama Muzduhan civarındaki dağa defnedilmiş süsü verildiğini kaydeder ve: “Çünkü kendisini mülhid sanan halkın cesedini kabirden çıkarıp parçalamalarından korkmuştu” diye ekler. sahîfa 10) , (Râzî’nin vasiyetnamesi  … bütün öğrencilerime ve üzerinde hakkım bulunan herkese emrediyorum ki öldüğüm zaman ölümümü son derece gizli tutsunlar, bunu hiç kimseye söylemesinler. Beni kefenleyip şeriatın şartına göre gömsünler. Muzdahan Köyü’nün civarındaki Mesakib dağına götürüp burada toprağa versinler. … sahîfa 150) ] Bunları nakledişimin sebebi aslà merhûm F.Râzî’yi tezyîf olmayıp;    kendisi aleyhinde sâdece Hz. Mevlânâ varmış gibi bir imaj yaratılmasındaki haksızlığı ve kasdı belirtmektir.     [ NOTUM: Dağın adı, 2 ayrı şekilde verilmiştir. ] 

Fahreddîn Râzî konusunu açıklığa kavuşturmak için, aynı eserden şu alıntıları da yapıyorum: [ Felsefî Kelâmın kurucusu ve filozof kelâmcıların önderi sayılan Râzî’nin..  ÖNSÖZ’den ].   Söz konusu filozof, Aristo’dur (s.71, 73). Gazâlî(1058-1111); “… felsefenin okunmasını ve reddedilmesini kelâmcının görevi, kelâm ilminin konusu haline getirmişti.(s.71)” ; “Râzî,  bir yandan felsefeyi ve filozofları tenkit ederken öbür yandan onlara sahip çıkarak anlaşılmalarını kolaylaştırmaya çalıştı.(s.73)” ; “Râzî … Şâfiî fıkhına bağlı kalmış, bu yüzden Hanefî fıkhını, hatta Ebû Hanife’yi  zaman zaman tenkit etmekten geri kalmamıştır.(s.3)” ; “İrade hürriyetine karşı çıkan Râzî katı bir cebir anlayışını savunur.(s.88)” ; “Râzî Herat’a geldiğinde herkes kendisini ziyaret ettiği halde bir aziz (sûfî), zaviyesinde oturur ve onu ziyaret etmez. … Aziz sorar: ‘Bütün bilgilerin aslı Allah hakkındaki marifettir. Sen Allah’ı nasıl ve hangi yoldan buldun?’ Râzî: ‘yüz delille bu konuda tam ve kesin bilgiye ulaştım’ der. Aziz ona der ki: ‘Delil şüpheyi ortadan kaldırmak içindir. Hak Tealâ benim kalbime bir nur koymuştur ki o sayede kalbime hiç şüphe girmez. Bu yüzden de delile hiç ihtiyacım olmaz.’ Bu söz Râzî’yi öyle etkiler ki hemen orada azizin elini öpüp tevbe eder, halvete girer.(s.100,101)”     Râzî, sağlığında ve ölümünden sonraki yüzyıllarda bütün âlimler tarafından tanınmış bir alim idi “Mevlânâ da bir beytinde Râzî’nin yaygın şöhretine işâret etmiştir. -Mevlânâ, Mesnevî, trc. İstanbul 1974, V. 337, Beyit: 4144- (s.32)”  ;  “Mutasavvıflar ve tarikat ehli, eserlerinde aklî ve ilmî esaslara, felsefeye ve kelâma geniş yer veren, tasavvufu kendileri gibi kayıtsız ve şartsız kabul etmeyen Râzî’yi bu tutumundan dolayı bazan hafif, bazan şiddetli bir biçimde tenkit etmişler, bu konudaki görüşlerini çeşitli rivayet ve menkıbeler halinde ortaya koymuşlardır. Bunlardan bazılarını aşağıya alıyoruz:       Rivayete göre Mevlânâ Celâleddin’in babası Sultanülulema Bahaeddin Veled Belh’de iken Harizmşah’ın ve Râzî’nin de hazır bulundukları bir mecliste vaaz etmiş ve Râzî’yi ima ederek: ‘Allah katından gelen kitapları arkalarına atıp Yunan filozoflarının sözlerini rehber edinenler nasıl kurtulabilir’ demişti. Bu sözle kendisinin kastedildiğini derhal farkeden Râzî, Sultanülulema ve çevresinde toplanan çok sayıdaki müritlerinin saltanat için ciddî bir tehlike teşkil ettiği hususunda Harizmşah’ı ikna ederek bunların ülke haricine sürülmelerini sağlamıştı. -Eflâkî, Âriflerin menkıbeleri ‘trc. T.Yazıcı’ İstanbul 1973, I,III-113; Sultan Veled, Maarif, I,54;II,89- Bu türlü rivayet ve menkıbeler Râzî’yi tasavvuf düşmanı göstermekle kalmaz. Bazan onun Hz.Peygamber’i küçük gören ve kendisinin de onun kadar yetkili olduğunu ifade eden rivayetler de nakledilir. Şems-i Tebrizî bir gün Mevlânâ’nın da hazır bulunduğu bir mecliste Râzî’nin: ‘Muhammed-i Tâzî öyle diyorsa Muhammed-i Râzî de böyle diyor’ deyip Hz. Peygamber’e meydan okuduğunu söylemiş, sonra da böyle diyen Râzî’nin mürted ve kâfir olup olmayacağını etrafındakilere sormuştu. -Eflâkî, aynı eser, II. 121- Râzî aleyhtarlığı Hz. Mevlânâ’da devam eder. Mevlânâ fırsat buldukça Râzî’ye hücum eder ve onu tenkit etmeyi görev bilir.Aklı rehber edinen Râzî’nin ilahiyat konusunda gerçeği bilmediğini ve dinî sırlara vakıf olmadığını, Fahred’din (Dinin Medar-ı İftiharı) ünvanını haksız olarak aldığını iddia eder. -Mevlânâ Celâleddin, Mesnevi (trc. V. İzbudak) İstanbul, 1942, I, 132, V. 337- ”      “Bir kere,  Râzî’nin Hz.Mevlânâ ve babasını Belh’den sürdürdüğü rivayeti doğru değildir.    Hamdullah Mustevfî, Sultanülulema’nın 618/1221’de Belh’den ayrıldığını yazar. Halbuki Râzî bundan on iki sene evvel 606/1209’da vefat etmişti. (s.103)” ;  “Râzî, başta tefsir olmak üzere tasavvufî düşüncelere yer verdiği eserlerinde Farabî ve İbn Sînâ gibi filozofların tasavvufî görüşlerinden, bunlar vasıtasıyla yeni Eflatuncu fikirlerden geniş ölçüde faydalanır. … Filozof neoplatoncuların ve mutasavvıf neoplatoncuların yanında Râzî kelâmcı bir neoplatoncu olarak görülebilir (s.108)”. “ dünyanın dönmediğini bir sürü aklî ve naklî delille ispatlamaya çalışır. Dünyanın öküzün ve balığın veya bir kayanın üzerinde olabileceğini söyler. (s.114)”  ;  “Râzî Tevrat ve İncil’den de alıntılar yapar. Papazlarla yaptığı tartışmaları eserine alır -Tefsir, VIII, 23- (s.119) … Dabbetu’l-Arz ile ilgili rivayetleri hurafe sayar. (s.120)”   ;   “Hz.İsa’nın babasız olarak dünyaya geldiğini ispatlamak için bazı canlıların tohumsuz, annesiz ve babasız yaratıldığını söyleyerek farenin çamurdan, yılanın kıldan ve akrebin bazvecten yaratıldığını iddia eder. -Tefsir, VIII, 51- ”  ;  “Dirayet ve akılcı tefsir yolunu açan Râzî’yi bu yolda Kâzi Beyzâvî ve Ebu’s-Suud gibi tefsir âlimleri izledi. (s.117)”  Bütün bu alıntılardan sonra Hocaya soralım: Fahreddin Râzî’nin, sevenleri kadar muârızları olduğu bir gerçek iken, bu husûsu belirtmeden Hz.Mevlânâ’ya yüklenmek ilmî midir?..

                                                                                                                                            Prof.Dr.K.D.(tlf.la): Tasavvûfda otohipnoz vardır.  Beyin’in

amigdal bölümünün uyarılması ile ya hastalık meydana gelir veya ilâhî, mistik yaratıcılık(sanat) ortaya çıkar ve velî, peygamber, ermiş de bu sınıfa girer. MİLLİYET, Moon tarikati toplantısına katıldığımı yazdı, tekzip gönderdim, yayınlamadılar. Ben peygambere ve vahiy’e inanıyorum.

      2)

          A-

            VATAN 29 Kasım 2005 Salı   Sahîfa 5’den:

Manşet: Mevlana, Nasreddin Hoca’yı öldürttü lafı Konya’yı ayağa kaldırdı. Manşet altında: “Mevlana, eşcinsel dediği Nasreddin Hoca’yı öldürttü” diyen Prof. Dr. Mikail Bayram hakkında üniversitede soruşturma başlatıldı. Yerel gazeteler de manşetlerine taşıyıp yerden yere vurdukları Bayram’ı ‘istenmeyen adam’ ilan etti. Yazı metninden: Sosyal ve Siyasi Boyutlarıyla Ahi Evren – Mevlana Mücadelesi adlı kitabında, Mevlana’nın Nasreddin Hoca’ya eşcinsel diyerek öldürttüğünü öne süren Selçuk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mikail Bayram hakkında inceleme başlatıldı. Haftalık dergisi tarafından kamuoyuna aktarılan iddiayla ilgili soruşturma emrlni veren Selçuk Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Süleyman Okutan “Bayram’ın açıklamaları bizi bağlamaz” diyerek şöyle konuştu:   “NE DEDİĞİNİ BİLMİYOR”  “Üniversite olarak iddialara katılmamız mümkün değil.          Bu öğretim görevlisi daha önce de Mevlana hakkında gerçeği yansıtmayan ithamlarda bulunmuştu.  Bu adam ne söylediğini bilmiyor. Gündeme gelmek için mi bu tür açıklamalar yapıyor anlamadım. Yaşı da 66 ve birkaç ay sonra emekli olacak. Üniversite bünyesinde komisyon oluşturup kitabı ve açıklamaları inceleyip gerekli işlemi yapacağız.”       ‘BAYRAM’LIK SÖZLER     Bayram’ın iddiaları, Konya’da yerel basının da büyük tepkisiyle karşılaştı. Yeni Meram Gazetesi (…..).    Yeni Konya Gazetesi (……)

Hakimiyet Gazetesi (…….).   Konya Postası Gazetesi (…….).

ORTAÇAĞ UZMANI PROF.DR.MİKAİL BAYAM NE DEMİŞTİ?

….. Mevlana, Nasreddin Hoca’yı cinsi sapık ve ahlaki çöküntü içinde biri olarak göstermeye çalıştı. …..            1261’de Ahilerin başındaki Nasreddin Hoca, Türkmenler’le Moğol yanlısı Selçuklu yönetimine isyan hareketi başlattı. Selçuklular isyanı bastırmak için Moğol asıllı ve Mevlana’nın müridi Cacaoğlu Nureddin’i görevlendirdiler. İsyan bastırıldı. Ölenlerin arasında 93 yaşındaki Hoca da vardı. Mevlana’- nın bu ölüm sonrası bile öfkesi dinmedi. Hoca’nın ölümü üzerine 45 beyitlik bir manzume yazdı.

      B-

         “Haftalık” isimli, 25 Kasım 2005 tarih ve 138 sayılı dergiden:

     [ ……. Prof.Dr.Mikail Bayram’ın “Sosyal ve Siyasi Boyutlarıyla  Ahi Evran – Mevlana mücadelesi” adlı kitabı bugüne kadar bildiğimiz birçok şeyi şüpheye düşürecek iddiaları içeriyor. ……. Ahi Evren Hace(Hâce) Nâsırüddin  yani  halk  arasında  bilinen  adıyla  “Nasreddin Hoca..

….. .. Nasreddin Hoca 1171 yılında bugün İran Azerbaycan’ı sınırları içinde kalan Hoy şehrinde doğdu. Türkmen olduğu sanılıyor. … 1204 yılında Bağdat’ı ziyaret eden Selçuklu heyetiyle beraber Anadolu’ya gelen bilgin grubu arasındadır.İlk başta Kayseri’ye yerleşerek burada “debbağ” yani bugünkü adıyla bir deri atölyesi kurar. Ancak 1227 ve 1228 yılları arasında Sultan Alaaddin Keykubat’ın isteği üzerine Kon- ya’ya yerleşir. Burada bir çeşit meslek örgütü olan Ahi teşkilatını kuran Nasreddin Hoca, bu olayla Ahi Evren olarak da anılacaktır.  ….. Nasreddin Hoca, Türkmen yanlısıyken, Mevlana merkezin yani İran sempatizasyonu Selçuklu Çevrelerinin yanındadır. ….. 1243 yılı Anadolu tarihi için bir dönüm noktası olur. Moğollar, 80 bin kişilik Selçuklu ordusunu bozguna uğratır. ….. Nasreddin Hoca bu dönemde Türkmenlerin yanında yer alarak Moğol işgaline ve onun bağlaşığı durumuna düşen Selçuklulara karşı muhalefetini sürdürür. Hatta eşi Fatma Bacı, Moğollarca esir edilir. Kendisi de Selçuklularca tutuklanır. Beş sene tutuklu kalan Nasreddin Hoca, çıkan af ile serbest kalınca önce Denizli’ye, oradan da Kırşehir’e göç eder. ……. Bayram, Mevlana’nın Mesnevi’sindeki onlarca hikayede ve onlarca şiirinde “Hace”, “Cuha”, “Debbağ (derici)”, “Muhannes (eşcinsel)”, “Mar (yılan)” “Ejder” gibi aşağılayıcı sözlerle Nasreddin Hoca’yı hedef aldığını söylüyor. ……. ..Mevlana’nın oğlu Alaaddin Çelebi babasının yakın dostu Şems’i öldürdüğü iddia edilince Konya’dan Kırşehir’e kaçıyor ve babasının baş düşmanı Nasreddin Hoca’ya sığınıyor. 1261 yılında, başlarında Nasreddin Hoca’nın bulunduğu Ahiler ve  Türkmenler, Moğol yanlısı Selçuklu yönetimine karşı bir isyan başlatır. İsyanı bastırmak için ise yönetimce Moğol asıllı ve Mevlana’nın müridi olan Cacaoğlu Nureddin görevlendirilir. Oğlunu kaybedeceğini gören Mevlana, “Ey can gurbet illerde daha ne kadar duracaksın, dön gel artık. Daha ne kadar perişanlık çekeceksin?” gibi dokunaklı gazeller gönderir. Ancak oğlu dönmez. Sonuçta isyan bastırılır. Ölenler arasında 93 yaşındaki Nasreddin Hoca’yla Mevlana’nın oğlu da vardır. Bu ölüme karşın Mevlana’nın öfkesi sönmez. Emir Nureddin Caca tarafından cenazesi Konya’ya getirilen oğlunun cenaze namazını kılmaz. ]

      Bu konuya açıklık getirmek üzere bir hâtıramı nakılle sözüme başlıyorum:

      Merhûm Necip Fazıl KISAKÜREK’in Cağaloğlu’nda yaptığı bir sohbet toplantısına katılmıştım. Ön sıradaki bir genç; “Şerîat, Tarîkat, Hakıykat”i anlatır mısınız?” deyince, Kısakürek, genci yanına çağırarak ceketinin yakasına yapıştı ve “Bu kimindir?” sorusuna, “Benim!” cevâbı karşısında da: “O senindir, bu benim!.. İşte şerîat budur!” dedi ve her iki ceketi göstererek sözlerini şöyle yürüttü: “O senindir, bu da senin!.. İşte tarîkat budur!..  Gerçekte ne o senindir, ne de bu benim; Mâlikü’l-mülk olan Allàh’ındır!.. İşte hakıykat de budur!..” Ben de, bu açıklamayı, 27 Nisan 1975 günü, bir kıt’a ile tesbît etmiştim:

                “O senin!” der, “bu benim!”  ehl-i şerîat, haklı..

                “O senin!” der, “bu senin!”  ehl-i tarîkat, haklı..

                Mâlikü’l-mülk olan Allàh’ı hatırlar dâim;

                “Ne senin!” der, “ne benim!”..  ehl-i hakıykat haklı!..

                Feilâtün(Fâilâtün) feilâtün feilâtün feilün(fa’lün)

        Bir binâ düşününüz: Temeli ve giriş katı, Şerîat’ı temsîl eder.. Üzerindeki katlar ise sırasıyla Tarıykat ve Hakıykat’tır!.. Temeli ve giriş katını kaldırırsanız binâ çöker; fakat, Belediye, üstteki katları (inşâât ruhsatı yok!) diye yıksa bile, sağlam temel üzerindeki zemîn katta, hayâtınızdan emîn yaşayabilirsiniz!..

[[ EHL-İ BİD’AT  Dînî konularda, özellikle akàid alanında, Hazreti Peygamber’in ve seçkin ashâbının yol ve yöntemini terkederek bid’at yoluna sapanlar. (…)        “Ehl-i bid’at ve dalâlet” diye de anılırlar. ]]

    4 Sünnî mezheblere (mezâhib-i erbaaya) veya ehl- bid’ate bağlı mutasavvıflarla, kurdukları tariykatlerin isimlerini yazmıyor ve son mısrâları ortak 2 beyitimi tekrar sunuyorum:

          Sünnîlerin tasavvufu İslâma faydalı;

          Teslis, Hulûl, Tenâsüh, İbâhiyye aykırı!..

                                        *

          Sünnî Şerîat ehli tasavvùfu faydalı;

          Teslis, Hulûl, Tenâsüh, İbâhiyye aykırı!.

TESLİS:

[[Allah(c.c.), Muhammed(a.s.m.), Alî üçlüsünü (teslis) birbirinden ayırmazlar. Sonuç olarak Hz.Alî’yi tanrı olarak görürler. Kelime-i  şehâdetlerinde Hz.Alî’yi de anarlar. “KIRKKILIÇ, s.257″ ]]

HULÛL:

[[Bir şeyin diğer bir şeye girmesi. (Tas.) Allah’ın bazı eşyaya veya kişilere girmesi inancı. Bu inançta olan mutasavvıflara Hulûl ehli adı verilir.   HULÛLİYE. Güzel kadınlara ve oğlanlara (tüysüzlere) bakmak helâldir, Allah’ın bazı sıfatları bize hulûl eder. Bu hâl içinde iken öpüşmek ve sarmaş dolaş olmak câizdir, diyen mutasavvıflar zümresi. “ULUDAĞ, s.247″]]

[[Müşebbihe‘nin Tanrı’nın zâtını insana benzeten kollarından biri. Tanrı’nın insanlara hulûl ederek ortaya çıktığına inanırlar. Gàliye ise tanrının her insanda ortaya çıktığını savunurken Mùtezile hulûl olmaksızın tanrının her yerde olduğunu iddia eder.  “KIRKKILIÇ, s.286 ]]

[[Bektaşîler arasında muayyen hulûle inananlara rastlanır. Elvan Çelebi’nin Menâkıbu’l-kudsiyye’si ile Küçük Abdal’ın Vilâyetnâme-i Otman Baba adlı eserlerinde hulûl inancını işleyen temalar mevcuttur. ( … ) Türkiye Diyanet Vakfı İSLÂM ANSİKLAPEDİSİ C:18, s.343, sütun:I ]]

İBÂHA ve İBÂHİYYE;

[[İBÂHA: ( … ) Yapılması veya yapılmamasında sevap veya günah bulunmama durumu. Mübâh kılınan şeyler bir nevî helâl sayılır. Oturmak, gezmek.. vb.  “AKAY, s.146″ ]]

[[ İBÂHİYE.  “Biz günahtan kaçınma gücüne sâhip değiliz” deyip müslümanların mal ve namuslarını mübah sayan bir sûfiler zümresi. İbâhiyeci mutasavvıflar sâdece kendi keyiflerine bakar ve “başkasına zarar verme de, ne yaparsan yap” derler.   “ULUDAĞ, s.255″ ]]

[[ İBÂHİYE.       Hassan Sabbah (ö. 1124)’ın kurduğu bir tarîkat. Bâtınîlerin hepsi İbâhiyyûn (İbâhîler) diye anılır. Haram olan şeyleri mübah sayar, kadın ve servet ortaklığını benimserler.  “KIRKKILIÇ, s.289″ ]]

TENÂSÜH:

[[Rùhun bir bedenden çıkıp bir başka bedene girmesi, bir cisimden diğerine ve bâzen insandan hayvana veya tam tersi olarak hayvandan insana geçmesi şeklindeki bâtıl inanç. (…) “AKAY, s.322″ ]]

[[ Rùh göçü. (Tas.) Bir bedenden ayrılan rùhun, derhal başka bir bedene girmesi(Ta’rîfât). Bu inanç bazı tasavvuf cemaatlarında görülmüştür. Bektaşilik gibi.   “ULUDAĞ, s.524″ ]]

[ TENÂSÜH. Rûh göçü. Reincarnation (Reenkarnasyon), “KIRKKILIÇ, s.247″ ] 

TASAVVÙFUN TA’RÎFİNİ YAPMAKDA GÜÇLÜKLER :  

       Benim Tasavvùfa bakışımın kabùlü, şu sonucu doğuracaktır:

       Mezâhib-i erbaa‘ya mensup kişilerin tasavvùfu, katıksız İslâmîdir ve bu sünnî akımın engellenmesi/unutturulması; önce Çanakkale’de, sonra da Kurtuluş Savaşı’nda destanlar yazan,  Türk’ü-Kürdü-Lâzı-Çerkezi-Boşnağı ve diğer müslüman anâsırı ile milletimizin, yurdumuzda, “Allah rızâsı için, saldırgan düşmana mukàbelenin farz olduğu inancına dayanan” millî birlik ve mukàvemet gücümüzün yok edilmesini doğuracaktır. [ (H)  Siner işgàl olunca, ehl-i dalâl; / Direnir sâde alnı secdeliler!.. ]  Buna mukàbil; mezâhib-i erbaanın dışındakilerin Tasavvùf anlayışlarında eski İran, Hind, Yunan.. inanç ve yaşayışlarının, İsrâiliyyâtın, -Teslisde olduğu gibi- Nasrâniyyete benzerliklerin bulunuşu bir yana;   istiklâlimiz tehlikeye düştüğünde, bu inanç ve yaşayışdakiler millî birlik, güç ve mukàvemetimizi azaltacaklardır.

Tasavvùf bir metoddur ve sünnet-ehli sâlikı, rızâ-yı ilâhîye; bid’at-ehli salikı, cezâ-yı ilâhîye sevk ve vâsıl eyler!..

Tasavvûf bir katalizördür: Sünnet ehlinin îmânını, bid’at ehlinin sapkınlığını arttırır!..

       Ehl-i sünnet ve ehl-i bid’at gibi iki ayrı kutupda yaşayan kimseleri içine alacak tek bir tasavvùf ta’rîfi ortaya koymanın    güçlüğü âşikâr ise de denemeğe değer:

               AKÀİD VE KELÂM KONULARINI TEFEKKÜR EDENLERDEN MEZÂHİB-İ ERBAA MENSUPLARININ, CEMÂLÛLLÀHI GÖREBİLMEK İÇİN RIZÂ-YI İLÂHÎYE NÂİLİYYETİN ÇÂRELERİNİ ARAŞTIRMAYI HEDEF ALAN;  SÂİR MEZHEPLER MENSUPLARININ İSE HULÛL, İBÂHİYYE, TESLİS, TENÂSÜH..  GÀYE VE İNANÇLARINI YAŞAMAYI VE YAYMAYI ÖNGÖREN FİKİR VE DÜŞÜNCE AKIMINA “TASAVVÙF” DENİR.

              Bu ta’rîfimi gören değerli hocalarımızın daha mükemmelini ortaya koyarak bir boşluğu dolduracaklarına inanıyorum.

              Varsa şâyet yanlışım, ma’zuùr gör;  

                     Ey azîz; Allàhu a’lem bissevâb!..

                          Fâilâtün fâilâtün fâilün

NOT: Gelen ve gelecek mesajları dikkate alarak bâzı paragraflara ilâveler yapacağımdan, ayda 1 defâ olsun site’min ziyâretinde fayda vardır.

SİTE’MİN ZİYÂRETCİLERİNE VERDİĞİM CEVAPLAR :

Almanya’dan sayın Ö.T’a :

( ….. ) İslâmdaki şu bilinen husûsları tekrarlıyorum: [[ Peygamberler, Kur’ân’da isimleri geçenlerden ibâret değildir: 14/9, 40/78 ] , [ Her millete peygamber gönderilmiştir: 2/213, 10/47, 16/36, 35/24 ]] , [[ Hepsine îmân edilir: 4/150-151 ]] , [[Peygamberlerin hepsi de mâsûm idiler: 3/160]]  Bu inanca göre: Çin, Hind, Sümer, Maya.. millet veyâ kavimlerine peygamber “gönderilmediğini” bir müslümân söyleyemez. Ancak: Hz.Muhammed Mustafâ’nın peygamberliği âlem-şümûldür: [[6/91, 7/158, 25/1-2, 42/7, 68/52, 81/27 ]] bundan dolayı müslümânlar, peygamberine: “fahr-i kâinât“, “dü cihan serveri” derler ve diğer geçmiş bütün peygamberleri hürmetle anmakla berâber, onların, BİR KAVME geldiğine, getirdikleri kutsal kitapların tahrîf edilmiş olduğuna inanırlar. ( … ) [[ 06 Nisan 2009 eki: 05 Nisan günü HaberTürk TekeTek programında Prof. Dr. Gönül Tekin‘in; “Mùsevîlik, Hıristiyanlık ve İslâmiyetde geçen – tùfan gibi – bâzı hususların, Sümerlilerin inanışlarında da mevcùd olduğu” sözlerini, bir müslüman, Kelâmullàha istinâden şöyle yorumlar: ” 2/213, 10/47, 16/36, 35/24 âyet-i kerîmelere göre; her kavme ve bu arada, en eskilerinden Sümerlilere de Peygamber gönderilmiştir. Her Peygamber, ümmetine aynı hususları tebliğ etmiştir; fakat, yüzyıllar geçince kendilerine tebliğ edilen kavimlerce tahrîf edilmiştir. Gerçek olan; semâvî dinlerin, Sümerlilere-öz inanç nakletmedikleri; Sümerlilerin, evvelce kendilerine gelmiş Peygamberlerin teblîgàtından hatırlarında kalanları tahrîf ederek tekrarladıklarıdır. 22 Nisan 2009 eki: Tùfan haberlerinin; aralarında jeografik yakınlık/ilişki olduğu ileri sürülemeyecek Sümerliler ve İnka kalıntılarında mevcùdiyeti, sözü geçen her iki kavime de geçmiş zamanlarında gelmiş ayrı peygamberlerin aynı haberleri getirdiği gerçeğinin bir delîlidir.   26 KASIM 2009 eki“Sümerliler”den bahis açılmışken Sümerolog Muazzez İlmiye Çığ‘dan bir önemli bilgi!? Google’dan: [[“Vatandaşlık Tepkilerim” adlı kitabında başörtüsünün Sümerler‘de ‘genel kadınlar‘ tarafından kullanıldığını yazan 92 yaşındaki Sümerolog Muazzez İlmiye Çığ… ]] Aynı konuda Ann Chamberlin‘in 03.11.2009 TARAF’daki alıntısı yandadır. Şu işe bakın: Sümerologumuz Muazzez İlmiye Çığ “fâhişeler başını örterdi” veya “başını fâhişeler örterdi” diyor; Ann Chamberlin ise tam aksini kaydediyor; “fâhişelerin başlarını örtmesi yasakdı” diyor. Her yazılana doğru gözüyle bakılmamalı!?!. Acaba birbirine zıt iki haberden hangisi hilâf-ı hakıykat?. Bu beyânı dolayısıyla sümerologumuzun yüce makamlardan gördüğü lütufkâr alâkaları merak edenler Googla’a mürâcaat etmelidirler!..NOT: Sayın Çığ’ın, TARİH DÜNYASI    Sayı:4  Yıl:1   1 Mart 1964  Sahîfa 482-484’deki [4000 sene evvel ziraat  SUMER TABLETLERİNDE ÇİFTÇİLİK  HAKKINDA YAZILMIŞ EN ESKİ KİTAP] başlıklı yazıdaki kimlik ve ünvânı: [MUAZZEZ ÇIĞ   Arkeoloji Müzesi Çivi Yazıları Uzmanı]

[ [ ZARÛRÎ BİR AÇIKLAMA :

       Bu çalışmamı;  özellikle,  tasavvûfun ta’rîfi teklîfim ve İslâma nisbeti bâbında ileri sürdüğüm delîl veyâ karînelerde hatâlarım varsa irşâd buyurulurum ümîdiyle yaptığım bir mürâcaâtın ve cevâbî metnin tamâmını aşağıda sunuyorum:”

       27.09.2004    T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı Yüksek Makamına,  ANKARA      “Tasavvûfun İslâma nisbeti ve târîfi” başlıklı nâçiz çalışmamı Yüksek Makamınıza hürmetlerimle arzederim.   (Rad.) Dr. Cahit ÖNEY  (…) http://tasavvufcahit.sitemynet.com

       Cevâbî yazı:

       T.C. BAŞBAKANLIK    Diyanet İşleri Başkanlığı        07.02.2005     Sayı: B02.1.DİB.0.78.00.01/17 – 146

Konu: Eser İncelemesi

Sayın: Dr. Cahit ÖNEY (ev adresim) 

İlgi: a) 27/09/2004 tarihli dilekçe.   

      b) 30.12.2004 tarihli ve B.02.1.DİB.0.10-212-2004/215 nolu karar.

İlgi (a) yazı ekinde gönderilen “Tasavvufun İslâm’a Nisbeti ve Tarifi” adlı eser incelenmiştir. 

Söz konusu eserin Başkanlığımızca yayınlanmasının uygun olmadığı ilgi (b) kararla bildirilmiş olup, eser ekte iade edilmiştir.

Bilgilerinizi rica eder, çalışmalarınızda başarılar dilerim.

  Yüksel SALMAN   Başkan a.  Dini Yayınlar Dairesi Başkan V. 

                    Nâçiz çalışmamın, “Diyanet İşleri Başkanlığınca” -özellikle TV polemiği sebebiyle- yayınlanmasının uygun olmadığı  tarafımca da ma’lûm idi. Neşri husûsunda ne dileğim, ne de beklentim vardı.   “Tasavvûfun târîf ve nisbeti” hakkında yazdıklarımın neşrini değil, WEB-SİTE’MİN, ZİYÂRETÇİLERİNİ YANLIŞ BİLGİLENDİRMEMEM İÇİN,  varsa noksan ve hatâlarım  husùsunda irşâd buyurulmamı dilemiştim ve diliyorum.  Muhterem Başkanlığı; bir yayın-evi olarak değil, İRŞÂD MÜESSESESİ olarak bilmekte ve görmekteyim.(NOT: Bu nüsha tashihli ve ilâvelidir. 06.07.2005) ] ]

“İLMÎ TA’RÎF” YAPAMAYANLAR VE YAPMAYANLAR:

“İlmî ta’rîf yapamayanlar”ın, “Tasavvùfu ta’rîf ediyoruz diye” [ “tasavvuf baştanbaşa edebdir” , “kötü huyları terk edip güzel huylar edinmektir” , “kimseden incinmemek, kimseyi incitmemektir” , “nefse karşı girişilen ve barışı olmayan bir savaştır” ] gibi çok sayıda beyanlarda bulunduklarını, GİRİŞ bölümünde, yaptığım alıntılarla belirtmiştim. Bunlar “ta’rîf” değil, “tavsîf” yâni gözlem yapılan, incelenen tasavvùf ehlinde gördükleri özellikleri, sıfatları, vasıfları veciz bir cümle ile bildirmektir. Bunlardan edebî kıymeti hâiz olanlar “vecîze = özdeyiş” diye anılırlar. Vecîzelerde “edebî san’atlar ve çoğunlukla mecâz, teşbîh, mübâlâğa kullanılmıştır.

Şâirler ise; “ilmî ta’rîf yapamayanlar”dan değil, “ilmî ta’rîf yapmayanlardan”dır. Şâirler; “edebî san’atlar”dan özellikle teşbîh, mecâz, mübâlağa’yı kullanarak tavsîfde bulunmuşlardır. Şâir Fuzùlî, “aşk”ı şöyle tavsîf eylemiştir: “Aaşşk bir sultân-ı a’zam, sîneler kâşânesi!” İşte Şeyh Gàlib‘in “şâir”i tavsîfi: “Onlar ki kelâma can verirler / Mecnùn o kabîledendi derler” Ben de; yazılarımdan birinde “şiir” ve “mùsıkî” hakkında şunları kaydetmiştim: “şiir; sözün tezyînidir” , “mùsıkî; sesin tezyînidir“  Her iki ta’rîfde geçen “tezyîn” kelimelerinin mâhiyeti/içeriği birbirinden farklıdır. “Şiir”in ta’rîfinde geçen “tezyîn” kelimesi; vezin, kàfiye, nazım şekilleri ve edebî san’atları.. belirtir. “Mùsıkî”nin ta’rîfinde geçen “tezyîn” kelimesi, mùsıkîde “perde sayısı ve aralıklarıyla” sistemi; usulleri, formları..” belirtir.

Bir de, İLİM’i ta’rîf edeyim:

İLİM, aynı kategoriden terim ve kavramların geliştirilip açıklanmasıdır.    “Aynı kategoriden” kaydını çıkarırsanız ilm’i değil, “ansiklopedik bilgi”yi ta’rîf etmiş olursunuz. İlmin kaynağı terimler, kavramlardır. “Atom” terimi-kavramı binlerce sene önce konmuştur; mâhiyeti günümüzde bile araştırılmaktadır. Bir diğer misâl: Yüzlerce yıl önceden gelen evliyâ menkabelerindeki “tayy-ı mekân” ve “tayy-ı zamân” ın gerçekleştirilmesi için laboratuar tecrùbelerine başlandığını okuyoruz. Evet… Öncelik sırasıyla: Taakkul, tahayyül, tefekkür, taharrî.. netîcesi terim-kavram; sonra ilim, daha sonra uygulaması-teknoloji…  

Değerlendirmelerimle “tavsîf“i aslà küçümsemiyorum. “Ta’rîf ediyorum!” zannıyla tavsîfde bulunanları uyarmış oluyorum!.

TASAVVÙF KONUSUNDA ÖNEMLİ HUSUSLAR :

1)  Tasavvùf; Kur’ân ve Sünnetten sonra zuhùr etmiş, Kur’ân ve Sünnete istinâden (dayalı olarak) gelişmiştir. (Biz Türkleri ele alırsak; İslâm öncesi devirden kalan inançların, tasavvùf ile hiçbir ilgisi yoktur.)  

2)  Tasavvùf; mezheblerle birlikte gelişmiştir.  ( Mezhebleri zararlı gören bir kısım ilâhiyâtçılarımızın, tasavvùfu da zararlı saymalarının sebebi budur!.) 

3)  Tarîkatlar; tasavvùfdan sonra, tasavvùfa istinâden(dayalı olarak), önde gelen mutasavvıflarca  gelişmişlerdir.

4)         Tasavvùfun İLMÎ OLARAK ta’rîfi, dünyâda ilk defa tarafımdan yapılmıştır.

5)  Dîni (İslâmı) bilmeden dînî (İslâmî) mùsıkî hakkında İLMÎ araştırmalar yapılamaz, kitaplar yazılamaz!..

6)  Tasavvùfun İLMÎ ta’rîfini yapamayan, yaptığım ta’rîfin hatâ ve noksanlarını tartışamayan  ilâhiyatçılarımız, tasavvùf ile ilgili kitaplar yazmakta, TV ekranlarında halkı aydınlatmakta, web-site’ler işletmektedirler!!..    

7)  Tasavvùfun İLMÎ ta’rîfi üzerinde durmağa lüzùm görmeyen mùsıkîşinâslarımız, tasavùf mùsıkîsi hakkında kitaplar yazmakta, TV’lerde (ilmî?) konuşmalar yapmaktadırlar.

8)  İslâmî ibâdet metinleri mùsıkî kàidelerine göre bestelenmemişler; tecvîd kàidelerinin getirdiği mecbùriyetlere uyularak seslendirilmişlerdir(kırâet olunmuşlardır). Bu kimselere bestekâr denmesi, onlardan kalan eserlere “beste” denmesi yanlıştır. Bu seslendirmeler, “form” adı altında toplanıp anlatılamazlar. Sùre ve âyetlerin bestelenmesi(usùl-makam tesbîti ile notaya alınıp solo veya koro hâlinde icrâya müsâit hâle getirilmesi), müslümanlarca kebâirden(büyük günâhlardan) sayılır. [Türk Halk Mùsıkîsi, Türk San’at Mùsıkîsi eserlerini Çok_seslendirmek de, Karakalem tabloları boyayıp renklendirmek gibidir ve büyük ayıplardan sayılır; vandalizm eseridir. Meydana getirilen ucùbenin sâhibi, “intihâl”le suçlansa yeridir.]    

9)  İslâmî edebiyat metinleri (na’t, rubâî-i na’tâmiz, münâcât, kasîde…) mùsikî kàidelerine göre bestelendirilir ise de, edebî metindeki, İslâmî ibâdet metinlerinde geçen kelime ve cümlelerde tecvîd kàideleri uygulanır. (29.10.2007)    

10) Bir araştırmacının; Tasavvùf mùsıkîsini nasıl analiz etmek gerektiğini anlamak için, “Hz.MEVLÂN” ana bölümündeki “Mevlevî Mùsıkîsinin Tereddüdlü Konularına Dâir Düşüncelerim” bölümünü incelemesi faydalıdır.

14 Eylül 2009 EK’i: CENNET ve KAPILARI:

Âyet-i kerîmeler ve Hadîs-i şerîflere dayanılarak “çeşitli Cennet isimleri ve herbirisinin kapısı, nîmetleri” hakkında yorumlar yapılmıştır. “Cennet’in kapısı”ndan maksad; benim anladığım; “Cennete hangi yoldan, dünyâ hayâtınızda irâdenizle seçip ta’kîb ettğiniz hangi yoldan gelip gireceğinize işâret etmektir ve “mürsel mecâz” söz konusudur. Açıklamaları yazı sonuna bırakarak; muhterem Tahir Büyükkörükçü‘nün 27.11.1969 günlü BUGÜN gazetesinde çıkan makàlesinden bir özet veriyorum:

1- Cennetü’l-adn :  Bâbü’t-tövbe ( Her zanan açıkdır; diğer kapılar ara sıra açılır)

2- Cennetü’l-vesîle : Bâbü’z-zekât

3- Cennetü’l-firdevs : Bâbü’s-salât

4- Cennetü’l-hûld : Bâbü’r-reyyân ( Bâbü’r-reyyân=Oruçluların kapısı )

5- Cennetü’n neîm : Bâbü’l-hacc

6- Cennetü’l-me’vâ : Bâbü’l-cihâd (x)

7- Dârü’s-selâm : Bâbü’t-takvâ

8- Dârû’l-karâr : Bâbü’s-sıla  (Sıla: âşıkın ma’şùka kavuşması !!)

Bu tasnîfden şunu çıkarıyoruz: Cennetü’l-adn‘e her TÖVBEkâr girecektir; kapısı her tövbekâra her zaman açıktır ve nimetlerinden yararlanılır. FAKAT; Cenâbıhakk’ın güzelliğini temâşâ için gerekli görme hassası, her Cennet ehline İHSÂN buyurulmayacaktır. Bunun; hangi kapıdan girenlere (dünyâ hayâtında hangi yolu seçenlere) İHSÂN buyurulacağını Cenâbıhakk bilir.

Bu konu ile ilgili notlar:

a) Kitâb-ı siyer-i nebî Cilt:2 Sahîfa: 599’dan: 1- Dârü’l-celâl, 2- Dârü’s-selâm, 3- Cennetü’l-me’vâ, 4- Cennetü’l-huld, 5- Cennetü’l-naîm, 6- Firdevs-i a’lâ, 7- Dârü’l-karâr, 8- Cennet-i adn

b) Tâhir Büyükkörükçü: Doğumu: 1925 (Konya); SP Konya milletvekilliği… Konya müftülüğü.. 12 Eylül mağdurlarından…

(x)  “Evren yok_olduğunda Kıyâmet kopar!” denir..

       Bâbü’l-cihâd önünde buluşmak, ümîdimiz!..    (Cahit ÖNEY)

          …………………………………………………………………………………………………….

 Peygamber’in kelâmı ki, Cennet’le müjdeler :

Âlimlerin mürekkebi, cengâverin kanı!..

(Cahit ÖNEY)

17.11.2014 EK’i:

      Tasavvùf’un, pek çok ta’rîfi denemesi yapılabilir. Ya bu tariflerden birisi başarılı bulunup kabùi edilir, yâhut da; bu tariflerden de yararlanılarak yepyeni bir tarif bulunur.

       Şimdiye kadar bekledim ise de bir yeni çalışma görmedim; teşvîke sebep olur ümîdiyle ikinci bir tarif sunuyorum: 

             İslâmî mezheblerden birisini kabùl etmiş bir kişinin; Cennet’de Cemâlullâh’ı görebilme bahtiyarlığına erebilmeğe erişebilmek için, imtihan mahalli inancında olduğu bu fânî dünyâda Cenâbı Hakk’ın ve Son Peygamberinin emirlerini ihmâl etmeden, canlı-cansız bütün yaratılmışlarını zarara uğratmamanın, musiki-edebiyât başta olmak üzere san’atlarla meşgùliyetinde İslâmın koyduğu ölçüleri dikkate almanın, kendisine benzer evlâd-torun-âile bırakabilmenin yollarını öğreten ve yaşatan bilgilerin toplamına “Tasavvùf” denir.